Στά πρόθυρα σοβαρῶν πολιτικῶν ἐξελίξεων στήν γειτονιά μας

Τά πράγματα δέν βαδίζουν καθόλου καλά γιά τόν Ἐρντογάν. Ὑπάρχουν πολλά μέτωπα ἀνοικτά στό ἐσωτερικό τῆς χώρας καί ἤδη προσπαθεῖ νά ἀνοίξῃ κι ἄλλα πρός τήν Ἑλλάδα καί τήν Κύπρο. Ὅλα αὐτά ἐνδιαφέρουν ἐμμέσως καί τήν χώρα μας.  Πολλές φορές, γιά λόγους σκοπιμότητος, ὡς προσφιλής τακτική τῆς ἐξωτερικῆς πολιτικῆς τῆς τουρκίας καί ἄλλων χωρῶν, βεβαίως, χρησιμοποιεῖται ὁ παράγων «ἀπειλή». Ἀπειλεῖ ἤ μπλοφάρει ἡ τουρκία; Σίγουρα ἡ ἐξωτερική της πολιτική τά τελευταῖα χρόνια ἔχει ἀλλάξει. Ὑποτίθεται ὅτι δέν ἔχει, πλέον, τόν ἔλεγχο ὁ στρατός καί εἶναι δύσκολο νά «ἀποκρυπτογραφήσουμε» τις κινήσεις τῆς σημερινῆς ἡγεσίας. Συνέχεια

Παγκόσμιος ἀποσταθεροποίησις καί Ἑλληνισμός

Ὅταν τό πλέον ἰσχυρό κράτος τοῦ παγκοσμίου οἰκονομικοῦ συστήματος εἶναι εὐάλωτο στίς ἐπιθέσεις τῶν ἀγορῶν ὅσο ἡ Ἑλλάς καί ἄλλα ἀσθενέστερα κράτη, εἶναι ἡλίου φαεινότερον ὅτι οἱ ἀντοχές τοῦ παγκοσμίου συστήματος χτύπησαν κόκκινο καί κάτι πρέπει νά ἀλλάξῃ. Σέ δεινή θέσι δέν εὑρίσκονται μόνον οἱ Η.Π.Α. ἀλλά καί ἡ Ε.Ε. Ἡ πιστωτική κρίσις πού ἄρχισε τό 2008 δέν ἀντιμετωπίστηκε ὡς ἔπρεπε ἀλλά παραπέφθηκε στίς καλένδες. Ἔτσι σιγά σιγά μεταφέρθηκε ἀπό τόν ίδιωτικό στόν δημόσιο τομέα. Συνέχεια

«Εἶστε ξεφτίλες» Δημήτρης Ἰατρόπουλος

Ποιος μικροαστικός σεισμός ταρακούνησε ωφελιμιστικά την κρανιακή σας κάψα, ω «πνευματικοί άνθρωποι» αυτής εδώ της πατρίδας, (αν τη θεωρείτε ακόμα πατρίδα την Ελληνίδα Γη) και το βουλώσατε;

Ποιος υπαρξιακός πανικός σας πέταξε στην άκρη των γεγονότων, την ώρα ακριβώς που Εσείς, πρώτες και πρώτοι, έπρεπε να μιλήσετε, να εκραγείτε, να ειδοποιήσετε, να οδηγήσετε;

Ποιος μίζερος λογαριασμός ατομικού μικροσυμφέροντος, άραξε μπροστά απ το χαρτί σας, το τελάρο σας, την κινηματογραφική σας μηχανή, τον υπολογιστή σας, το καμαρίνι σας, το βεστιάριό σας, τα σενάριά σας, τα θεατρικά σας έργα, τα αδημοσίευτα ή δημοσιευμένα σας ποιήματα, τα χίλια μύρια καλλιτεχνικά και πνευματοειδή σας τερτίπια, με τα οποία τόσα χρόνια ισχυρίζεστε ότι παράγετε πολιτισμό; Συνέχεια

Ἑλλάς καί Κύπρος μέ τήν πλάτη στόν τοῖχο

Ἄν ὄχι τώρα, τότε, πότε; Καλλίτερη εὐκαιρία δέν θά ξαναβροῦν οἱ γείτονες καί ξέρουμε ὅτι δέν ἀφήνουν καμμία νά πάῃ χαμένη. Ἐμεῖς ἔχουμε ἀπεμπολήσει ὅλα τά δικαιώματά μας, μέ πρῶτο, αὐτό τῆς ἐθνικῆς μας κυριαρχίας.

Ἡ Ἑλλάς καί ἡ Κύπρος μέ τήν πλάτη στόν τοῖχο. Οἰκονομικά, ἠθικά, κοινωνικά καί ἐθνικά θέματα σέ περίοδο βαθειᾶς κρίσεως. Τῆς βαθυτέρας τῶν τελευταίων 37 ἐτῶν. Στό «τιμόνι» τῆς χώρας εὑρίσκεται ἡ ἀνικανωτέρα «κυβέρνησις» ὅλων τῶν ἐποχῶν. Στήν Κύπρο τό ἄλλο ἀνδρείκελο, διώρισε ὑπουργούς ὅλους τούς ὑποστηρικτάς τοῦ σχεδίου Ἀνάν. Μέχρι τό δεύτερο ἑξάμηνο τοῦ 2012 πού θά ἀναλάβῃ (ἄν ἀναλάβῃ) τήν προεδρίαν τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἐνώσεως ἡ Κυπριακή Δημοκρατία – ἤ ὅπως ἀλλοιῶς θά λέγεται μέχρι τότε – θά συμβοῦν πολλά. Ὁ «θεός» νά βάλῃ τήν χέρα του! Συνέχεια

Ἀκυβέρνητoς κρίσις

Αυτήν την εποχή, κορυφώνονται οι εντάσεις που τείνουν προς γενικευμένη κρίση στην Ελλάδα. Μπορεί η οικονομική κρίση να αποτελεί το κύριο μέρος του προβλήματός της, όμως είναι μόνο ένα μέρος. Γενικά η χώρα σ΄αυτή τη φάση, μοιάζει σαν ένα μετακινούμενο μωσαικό κρίσεων, καθώς η μια κρίση διαδέχεται την άλλη δημιουργώντας ένα ανεξέλεγκτο ντόμινο. Δεν χρειάζεται νομίζω άλλη σαφέστερη απόδειξη για την παταγώδη αποτυχία της κυβέρνησης, η οποία ωστόσο, κομπάζει “περί επιτυχιών”… Συνέχεια

Τά τρία σημάδια τῆς παλιγγενεσίας

Aμέσως μετά τον δεύτερο μεγάλο πόλεμο, τη γερμανική κατοχή, τον λιμό της κατοχής και την πολυαίμακτη κομμουνιστική ανταρσία, οι πρώτοι «τουρίστες» που έφτασαν μαζικά στη συφοριασμένη Ελλάδα ήταν Ελληνοαμερικανοί. Ερχονταν να ξαναβρούν όσους συγγενείς επέζησαν, να μετρήσουν νεκρούς, να κομίσουν όποια ιδιωτική βοήθεια ήταν μπορετό, κυρίως σε ρουχισμό.

 Πρέπει αυτές οι επισκέψεις να έγιναν αισθητές στην ελλαδική κοινωνία, ήταν εκτεταμένο φαινόμενο. Ο Ελληνοαμερικανός συγγενής αποτέλεσε αξιοπερίεργη παρουσία, σχολιάστηκε, κρίθηκε, ταξινομήθηκε: Η αμερικανίζουσα προφορά των ελληνικών, η διάνθισή τους με ελληνοποιημένες αμερικάνικες λέξεις, οι περίεργες αμφιέσεις, οι συνεχείς συγκρίσεις του αμερικανικού με τον ελληνικό τρόπο του βίου, μαζί και μια αφέλεια εμπιστοσύνης τις ανθρώπινες σχέσεις Συνέχεια