Οι φοιτητές παρακολουθούσαν με μεγάλο ενδιαφέρον το μάθημα για τη διαχείριση του άγχους, όταν ο καθηγητής έπιασε ένα ποτήρι και το σήκωσε ψηλά.
Όλοι φαντάστηκαν ότι θα έκανε τη γνωστή ερώτηση: «Είναι μισοάδειο ή μισογεμάτο;». Αντί όμως αυτό, με ένα πλατύ χαμόγελο στο πρόσωπό ρώτησε:
– Πόσο βαρύ είναι αυτό το ποτήρι με το νερό;
Κι ἐκεῖ ποὺ ἀναζητοῦσα κάποιον τρόπο νὰ συγκεντρώσω τὸ μυαλό μου καὶ νὰ καταγράψω τὶς σκέψεις μου, ἐκεῖ ξεκινοῦσε ὁ πόλεμος μεταξὺ τῶν σκέψεών μου γιὰ τὸ ποιὰ θὰ προβάλῃ πρώτη καὶ θὰ μὲ κατευθύνῃ σὲ ἐνασχόλησι μαζύ της. Καὶ νὰ ποὺ πρῶτες καὶ σημαντικότερες σκέψεις φαίνονται νὰ εἶναι αὐτὲς ποὺ πραγματεύονται τὰ τῆς πολιτικῆς, τῆς οἰκονομίας, τῶν κοινωνικῶν προβλημάτων…
Μὰ ἐγὼ δὲν θέλω νὰ ἀσχολοῦμαι διαρκῶς μὲ αὐτά… Δὲν μοῦ ἀρέσει… Θέλω νὰ ἀσχολοῦμαι μόνον μὲ τὸν Ἄνθρωπο. Θέλω νὰ ἀσχολοῦμαι μόνον μὲ τὸ αὔριο. Θέλω νὰ ἀσχολοῦμαι μόνον μὲ τὸ νὰ ἀνακαλύπτω νέους τρόπους καὶ δρόμους γιὰ νὰ μεταφέρω τὸ …«παράλογον» στὸ λογικὸν καὶ νὰ τὸ κάνω πραγματικότητα…
Lefterhs Freedom
ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙΑ ΤΗΝ ΘΕΡΜΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ
ΠΟΥ ΕΙΧΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΥΣ
ΜΕ ΤΗΝ ΝΑΠΟΛΕΟΝΤΕΙΑ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΤΟΥΣ,
ΠΟΥ ΜΕ ΕΓΡΑΦΑΝ ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΕΒΓΑΖΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ
ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑ ΜΟΥ !
ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙΑ ΟΛΑ ΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ
ΠΟΥ ΜΕ ΕΣΥΡΑΝ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΕΚΑΝΑΝ ΤΑ
ΣΤΡΑΒΑ ΜΑΤΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΓΧΡΩΜΟΥΣ,
ΠΟΥ Συνέχεια
Η μεγαλύτερη οργή κρύβεται στην σιωπή. Κάθεται σε μία πολυθρόνα έχοντας κλείσει τις βαριές κουρτίνες αφήνοντας έξω το καλοκαίρι. Σηκώνεται κάθε πρωί και καθώς χτενίζει με βία τα μαλλιά της βλέπει στην βούρτσα τις λευκές τρίχες, απόδειξη ότι χρόνο πολύ ακόμα δεν έχει να ορθωθεί ως πρέπει. Φτιάχνει καφέ χτυπώντας καλά το καφεκούτι υπολογίζοντας την αυριανή δόση και ανάβει τσιγάρο κοιτώντας τον απέναντι τοίχο που πάνω του χιλιάδες φορές έχει οργανώσει την Τελευταία της Έξοδο. Διαβάζει εφημερίδες σφίγγοντας κάθε φορά το στόμα στις φασιστικές δηλώσεις των καταδικαστών της και κλείνει την χούφτα της σε γροθιά κάθε φορά που βλέπει σε φωτογραφίες τα γελαστά γλοιώδη πρόσωπα των δημίων της.
Συνέχεια
Λυπᾶμαι πού εἶμαι ὑποχρεωμένος νά μιλήσω ὠμά ἀλλ᾽ οἱ καταστάσεις δέν ἐπιτρέπουν λόγια θωπευτικά. Ἡ κυβέρνηση, μετά ἀπό δύο χρόνια ἐξουσίας, μοιάζει μέ φάλαινα πού ἔχει ἐξοκείλει στά ρηχά. Οὐδεμία ἐπιτυχία προσγράφεται στό ἐνεργητικό της, οὔτε στήν οἰκονομία, οὔτε στήν δημόσια τάξη, οὔτε στή λειτουργία τῆς κρατικῆς μηχανῆς. Τά πάντα βρίσκονται ἐν παραλυσία ἤ στήν κατάσταση τοῦ ἀνθρώπου λίγο πρίν πάθει ἔμφραγμα.
Τώρα ούτε να τρέξεις, ούτε να κρυφτείς δε μπορείς. Αυτό ήταν το αποτέλεσμα της ήσυχης αποδοχής σου για όλα τα μέτρα που σου επέβαλλαν. Σού πήραν όλα τα όπλα ενώ τα είχες στα χέρια σου. Τα παρέδωσες εσύ εις το όνομα της ειρήνης και της νοικοκυροσύνης. Να μην τρέξει σταγόνα αίμα αλλά ας χυθούν εκατομμύρια δάκρυα. Τα δάκρυα δεν πονάνε…έτσι νόμιζες. Τώρα ξεκινάει το πανηγύρι, ήσυχε συμπολίτη μου. Οι κακές Κασσάνδρες δεν ήταν για τα γούστα σου γιατί σου χαλούσαν την καθημερινότητά σου, τις κανονισμένες διακοπές σου, τις απλωτές και τις ξαπλωτές σου, το σίγουρο μέλλον σου. Συνέχεια 