«Ἔτσι»; Τί μοῦ ἦλθε πάλι; Κάθε πρωΐ καὶ μία νέα ἰδέα;

Ὄχι. Κάθε στιγμὴ καὶ μία νέα συνειδητοποίησις. Κάθε στιγμὴ κι ἕνα  βῆμα. 

Ἐὰν δὲν γίνουμε ὅλοι «Ἔτσι», δὲν θὰ γίνουμε κάτι.

Τὸ πιστεύω πλέον. 

Κάποιοι διαχωρίζουν ἢ ἐπιμερίζουν τὰ προβλήματά μας. Κάποιοι τὰ ῥίχνουν ὄλα στὸ μνημόνιο καὶ στὸ μεσοπρόθεσμο. Ἢ στὸν GAP καὶ τὴν παρέα του. 

Κι ὅμως, τὰ προβλήματα εἶναι τὸ ἐξῇς ἕνα: Ἐμεῖς! 

Ἐμεῖς χάσαμε ταὐτότητα. Συνείδησι. Ἐμεῖς βολευθήκαμε. Ἐμεῖς ἐνδώσαμε. Ἐμεῖς κρυφθήκαμε. Φοβηθήκαμε. Ἀπαρνηθήκαμε συνείδησι, συλλογικότητα, παιδεία, ἀρχές, ἦθος, μνῆμες, ὄνειρα…

Συμβιβασθήκαμε! Παραιτηθήκαμε. Ἀδιαφορήσαμε. 

Εὔκολα ἀπαρνηθήκαμε τὴν ἱστορία μας. Ἀκόόμη πιὸ εὔκολα δεθήκαμε στὰ ἅρματα τῆς μοδός καὶ τοῦ πολυφορεμένου. Κι ἀκόμη πιὸ εὔκολα ἀφήσαμε τὴν Ἑλληνικότητά μας. 

Ὄχι, δὲν εἶναι θέμα ἐθνικισμοῦ. Οὔτε θέμα ὑπερμέτρου πατριωτισμοῦ. Οὔτε θέμα ἀραχνιασμένου μυαλοῦ. 

Συνέχεια →

Στὸ Σύμπαν τίποτα δὲν μπορεῖς νὰ τὸ πάρῃς δωρεάν. Ὑπάρχει ἀφθονία γιὰ τὰ πάντα. Ἁπλώνεις τὰ χέρια σου καὶ τὰ παίρνεις. Εἶναι τόσα πολλά, ποὺ ἐπιλέγεις. Δὲν σὲ ῥωτᾶ κανεῖς. Δὲν σὲ ἐμποδίζει κανεῖς. 

Κάποιαν στιγμὴ ὅμως ἔρχεται ἡ ὥρα τοῦ λογαριασμοῦ. Κι ὁ λογαριασμὸς εἶναι ἀπαιτητικός, ἀπόλυτος καὶ θὰ πληρωθῇ μὲ κάθε δυνατὸν τρόπο. Θέλεις δὲν θέλεις. 

Συνέχεια →

Τί σᾶς γράφω ἀγαπημένοι μου νεοταξίτες; (Ἐδῶ ποὺ τὰ λέμε, μοῦ ἔχετε γίνει τόσο κολλητοὶ τοὺς τελευταίους μῆνες, ποὺ μόνον μὲ τοὺς ἀγαπημένους μου ἔχω τόσο «συχνή» ἐπαφή καὶ σχέσεις!)

Πάντως γιὰ τὸ καλό σας ἀπεφάσισα σήμερα νὰ σᾶς γράψω. Νὰ γελάσουμε καὶ λίγο, διότι πολλοὺς χρόνους μᾶς κάτσατε στὸν σβέρκο. 

Λοιπόν ἀγαπημένα μου παιδιά! 

Σήμερα ἔχουμε μάθημα! Νὰ τὸ προσέξετε ἐτοῦτο τὸ μάθημα διότι θὰ σᾶς φανῇ σὲ ὅλην σας τὴν (ὑπόλοιπο)  ζωὴ χρήσιμο. 

Ἔχουμε καὶ λέμε:

Μοῦ ἀπηγορεύσατε τὴν πρόσβασι στὶς σελίδες κοινωνικῆς δικτυώσεως ποὺ διατηροῦσα, διότι πιστέψατε πὼς ἔτσι θὰ σταματήσετε αὐτὸ ποὺ ἤδη ἔχει ξεκινήσει.

1ον σφάλμα λοιπόν: Οὐδέποτε ἀντιδρᾶς ἐπισήμως ὅταν σὲ στριμώξουν! Συνέχεια →

Ἀργήσατε. 

Δὲν μπορεῖτε νὰ μᾶς σταματήσετε πλέον!

Δὲν ἔχουμε ἁπλῶς ξεκινήσει, ἔχουμε ἢδη νικήσει!

Ὅσο κι ἐὰν δυσκολεύετε τὸ ἔργο μας. Ὅσα ἐμπόδια κι ἐὰν δημιουργήσετε. Ὅσους φραγμοὺς κι ἐὰν βάλετε, δὲν μπορεῖτε νὰ τὸ σταματήσετε! 

Μᾶς κάνετε πλέον νὰ χαμογελοῦμε! Ἢ νὰ κλαῖμε ἔως δακρύων. Δὲν εἶσθε μόνον ἀστεῖοι μὲ ὄσα πράττετε ἀλλὰ καὶ γελοῖοι! Ἀκραῖα γελοῖοι!!

Συνέχεια →