Ονομάζομαι Λαοκράτης Σισυφίδης και θέλω να σας πω το μεγάλο μου μυστικό. Εγώ, που λέτε φίλοι μου, διατηρώ μία βιοτεχνία στουπιών. Χρόνια στο κουρμπέτι πήρα την δουλειά από τον πατέρα μου, Ακάματο Σισυφίδη, που έφτιαχνε στουπιά από το 1930 περίπου, που κληρονόμησε την βιοτεχνία κουρελούδων του αείμνηστου παππού μου (Λαοκράτης και εκείνος). Όταν πέθανε ο πατέρας μου και πήρα την βιοτεχνία μόνος μου έβαλα μέσα την γυναίκα μου και τα δυο μου παιδιά και δόξα να’ χει ο μεγαλοδύναμος πηγαίναμε καλά. Ο μοναδικός ξένος στη δουλειά ήταν ο οδηγός, Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: τὸ τώρα
Τὸ δίφραγκο
Πάντα έλεγα ότι ο ήχος της σιωπής είναι κάτι πολύ εξωπραγματικό , κάτι που γράφθηκε με ποιητική αδεία. Ποτέ δεν υπήρχε η απόλυτη σιωπή, μέχρι που την ένιωσα. Μέσα σε αυτό το διαδικτυακό σύστημα που εναποθέτουμε σκέψεις και περιγράφουμε άλλοτε «καλλιτεχνικώς» και άλλοτε άτσαλα, αρχίζω να ακούω τις φωνές σας. Όλων σας. Ακόμα και αυτών που δεν έχουν μπει σε αυτόν εδώ τον ιστότοπο. Όσο απρόσωπο και να είναι αυτό το σύστημα επικοινωνίας μας, γνωρίζουμε ο ένας τον άλλον τόσο καλά όσο δεν γνωρίζουμε ανθρώπους που βλέπουμε, ακούμε, αγγίζουμε και μυρίζουμε καθημερινώς. Μέσα σε αυτή την κοινωνία που δημιουργούμε με ψευδώνυμα και ψεύτικα προφίλ, λέμε την αλήθεια στον εαυτό μας κάνοντας, τoν διαδικτυακό συνοδοιπόρο καθρέπτη. Γιατί εσύ που γράφεις και εγώ που γράφω στον εαυτό μας τα εκμυστηρευόμαστε. Συνέχεια
Οἱ φρουροὶ τοῦ ἐλάτου.
Ούτε ο πιο σουρεάλ καλλιτέχνης δεν θα μπορούσε να σκεφθεί την σκηνή του χριστουγεννιάτικου δέντρου και στην βάση του, αντί για φάτνη, να είναι μία διμοιρία των ΜΑΤ, έτσι στοιχισμένη που να μην αφήνει απροστάτευτη ούτε μία χριστουγεννιάτικη μπαλίτσα. Βλέπεις την σκηνή και θυμάσαι κάτι έλατα αιώνων που στέκαν στα βουνά της Αρκαδίας, της Εύβοιας και της Ηλείας χωρίς λαμπιόνια, χωρίς αστεράκια και χωρίς φρουρούς. Εκατομμύρια πράσινοι γίγαντες που δεν επισκεφθήκαμε ποτέ, που δεν απειλήθηκαν ποτέ από άγνωστους αλλά έγιναν το μεγαλύτερο πυροτέχνημα από τους γνωστούς. Συνέχεια
Τὸν νοῦ σου στὸ δίκτυ!
Πώς είναι να τινάζεις τα μυαλά σου στον αέρα; Πώς άραγε είναι να πηδάς απ’ το μπαλκόνι αγκαλιά με τα παιδιά σου; Ποιες να είναι οι σκέψεις σου όταν παίρνεις ένα-ένα τα μπλε και κίτρινα χαπάκια που θα σε οδηγήσουν σε έναν ήσυχο θάνατο; Ποιος άραγε να είναι οι τελευταίες εικόνες μιας ζωής που χώρεσαν σε έναν φάκελο κατασχετηρίου της εφορίας; Πόση αξία έχει η ανθρώπινη αξιοπρέπεια όταν το μόνο που χρωστάς σ’αυτή την ζωή είναι έξι μήνες εισφορές στο ΤΕΒΕ και στο ΙΚΑ; Προς τα που γέρνει η πλάστιγγα αυτή της μονόφθαλμης δικαιοσύνης όταν ζυγίζονται ανάσες και γραμμάτια; Συνέχεια
Ὑπὸ τοῦ μηδενός.
Ἀσχολούμεθα ὑπερβολικῶς μὲ τὰ χρήματα…
Συμπέρασμα, στὸ ὁποῖον κατέληξαν οἱ Ἰάπωνες δημοσιογράφοι, κατὰ τὴν καταγγελία τῆς Ἀθηνᾶς.
Μᾶς γράφει ἡ Ἀθηνᾶ:
Ἀνασκόπησις εἰδήσεων τῆς χρονιᾶς στὴν Ἰαπωνία.
Πέραν ἀπὸ τὰ ἐγχώρια γεγονότα, ἀσχολήθηκαν καὶ μὲ τὰ παγκόσμια γεγονότα.
Μέσα σὲ αὐτὰ τὰ γεγονότα, στὴν Ἑλλάδα, καὶ ἡ Χρυσῆ Αὐγή, μὲ συνέντευξη καὶ τοῦ Κασιδιάρη. Συνέχεια
