Ὄχι καλέ… Δὲν θάβουν ἀκόμη ἕναν ναό… Τὸν προστατεύουν λέμε!

Τὸν προστατεύουν…
Ἀπό ποιόν; Μὰ ἀπὸ ἐμᾶς φυσικά…
Διότι, ἐὰν δὲν τὸ ἔχετε ἀντιληφθεῖ, ἐμεῖς εἴμεθα αὐτοὶ ποὺ καταστρέφουμε.
Κι ἐπεὶ δὴ αὐτοί, ξέρετε τώρα, οἱ «κρατοῦντες» γνωρίζουν καλλίτερα, πρέπει νὰ προστατεύσουν ἀπὸ ἐμᾶς κάθε ὡραῖο καὶ θαυμαστό.
Ἀφήσετε δὲ τὶς ἀρχαιοκαπηλεῖες…
Συνέχεια

Ζήτω ἡ τρέλλα καὶ ἡ ὑποκρισία τῶν δῆθεν!


Συλλαμβάνεται κάποιος, βγαίνοντας ἀπὸ γιάφκα, ἀναρχικῆς τρομοκρατικῆς όργανώσεως, κρατώντας τσάντα γεμάτη μέ ὅπλα καί χειροβομβίδες καί δηλώνει ἀναρχικός.
Τό κράτος τόν προφυλακίζει γιά νά δικαστῇ καί αύτός ΕΞΗ (6) φορές ἀποφεύγει τήν δίκη παίρνοντας μέ κόλπα άναβολές.

Κατόπιν καί έπειδή πρόκειται νά παρέλθῃ τό 18άμηνο καί ὑπάρχει κίνδυνος ὁ τυπάκος νὰ άποφυλακισθῇ καί νά γίνῃ Λούης τύπου Μαζιώτου-Ῥούπα, ἡ δικαιοσύνη τοῦ χώνει νέες κατηγορίες πού θά τόν κρατήσουν φυλακή γιά ἄλλους 18 μήνες. Τότε ὁ ἀνάρχας κάνει δῆθεν ἀπεργία πείνας καί βγαίνει παραπονούμενος, ἐπειδή τό κράτος καί ἡ κοινωνία πού θέλει νά καταστρέψῃ μέ τήν βία, τοῦ φέρονται μέ ἄσχημο τρόπο καί καταπατοῦν τά δικαιώματά του.
Συνέχεια

Ἡμερολόγιον στρατιώτου.

Ποιας χώρας είμαι κομμάτι; Αναρωτιέμαι συνέχεια και απάντηση δεν έρχεται από πουθενά. Γραφιάδες και εργολάβοι κάνουν ασκήσεις πια επί χάρτου σε αυτό το κομμάτι γης που στέκεται σαν βραχονησίδα μέσα σε μία γκρίζα ζώνη που από τη μια έχει το μέλλον και από την άλλη το παρελθόν. Και εγώ δεν ανήκω ούτε στο μέλλον ούτε στο παρελθόν. Στέκομαι εδώ άνευ ταυτότητας πλέον, να σέρνομαι σε δικαστήρια και να απολογούμαι που η μάνα μου κοιλοπόνεσε σε αυτή την γη και όχι σε άλλη.
Συνέχεια

Ὑπερήφανοι μόνον γιά τόν Ἀνετοκοῦμπο;

 

Ὄχι, δὲν εἶναι μόνον γιὰ αὐτὸν ὑπερήφανοι… Βασικῶς δὲν ἔχουν κάτι γιὰ τὸ ὁποῖον νὰ εἶναι ὑπερήφανοι…
Ὀρθότερα τοὺς κουράζουν αὐτὰ τὰ περὶ ὑπερηφανείας… Γιὰ τὴν ἀκρίβεια δὲν γνωρίζουν τὴν λέξι…
Ἤ ἀκόμη ὀρθότερα, τὸ παίζουν πὼς  εἶναι μόνον γιὰ αὐτὸν ὑπερήφανοι, διότι δὲν μποροῦν νὰ βροῦν τίποτα καλλίτερο μέσα στὶς ὀρδὲς τῶν βαρβάρων. Κι αὐτὸν τὸν φουκαρᾶ τὸν ἔψαξαν πάρα πολὺ γιὰ νὰ τὸν παρουσιάσουν. Ξέρετε πόσα χρόνια ἀναζητοῦν ἕνα Ἀνετοκοῦμπο; Πάλι καλὰ ποὺ τὸν πέτυχαν…
Θὰ μποροῦσε νὰ περάσῃ ὅλη τους ἡ ζωὴ δίχως νὰ τὸν βροῦν…

Συνέχεια

Μὰ πρῶτα ἀπὸ ὅλα Ἄριστοι στὸ ἦθος!

Νὰ φτιάξουμε, λέει, τὴν δημοκρατία τῶν Ἀρίστων.
Ἤ, λέει, νὰ φτιάξουμε τὴν κοινωνία τῶν Ἀρίστων…
Νὰ φτιάξουμε γενικῶς καὶ τὴν δημοκρατία μας…
Γενικῶς ὅμως… Διότι στὸ εἰδικῶς κάπου χαλᾶ ἡ συνταγή…

Νά φτιάξουμε τί βρέ παιδιά; Τί;
Τί σημαίνει Ἄριστος; Γιατί δέν καταπιανόμαστε ἀπό τό ἁπλούστερον, γιά νά ξέρουμε τελικῶς καί τό τί πρέπει νά φτιάξουμε; Πῶς θά φτιάξουμε γεμιστά ἐάν δέν ἔχουμε ἀπό πρίν συγκεντρώσῃ ὅλα τά ὑλικά; Θά τρέχουμε καί δέν θά φθάνουμε;

Συνέχεια

Καὶ θεωρεῖ τὸν ἑαυτόν του τυχερὸ ποὺ δὲν περπατᾶ ξυπόλητος…

Ἐμεῖς σέ τί θεωροῦμε τούς ἑαυτούς μας τυχερούς;

Νά θυμηθοῦμε λίγο τόν Λουντέμη;
Τί ἔλεγε;

«Μικρὸς παραπονιόμουν ποὺ δὲν εἶχα παπούτσια νὰ βάλω στὰ πόδια μου, ὥσπου εἶδα κάποιον ποὺ δὲν εἶχε πόδια.»

Συνέχεια