Βλέπω τοὺς σημερινοὺς γονεῖς νὰ διαμαρτύρονται, γιατὶ οἱ γόνοι τους πηγαίνουν σὲ σχολεῖα ὅπου ὑπάρχει ἕνα σπασμένο τζάμι, ἤ ἐνεφανίσθησαν, ἀπὸ τὴν ζέστη, δύο-τρεῖς κατσαρίδες…
Κι ἀμέσως μοῦ ἔρχεται στὸ μυαλὸ αὐτὴ ἡ εἰκόνα:
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: τὸ τώρα
Ποιοί θά πάρουν σύνταξιν;
-Ὡραία, ἔχω 24 συναπτὰ ἔτη ἀσφαλισμένος στὸ Τ.Ε.Β.Ε – Τ.Α.Ε – Ο.Α.Ε.Ε. + 4 χρόνια ἂν ἀναγνωρίσω τοῦ Πανεπιστημίου = 28, μπορὼ νὰ βγῶ στὴν συντάξῃ.
-Ὀοοοοοχι καργιολάκι, ἐσὺ θὰ πρέπη,
Συνέχεια
Διαταγή καί Εὐθύνη;
Ὁ πόνος δὲν …διαφημίζεται!!!
Ὅσοι «θρηνεῖτε» σήμερα γιὰ τὰ πνιγμένα προσφυγόπουλα, δώσετε αὔριο κάποιο κέρμα σὲ ὅποιον σᾶς ἁπλώνει τὸ χέρι, ἀφήσετε κάποιο πακέτο ῥύζι στὸ καλάθι τῶν SM γιὰ τὰ λαϊκὰ συσσίτια, ἀνάψετε κάποιο κεράκι στὴν μνήμη τῶν πτωχῶν κι
ἀδικημένων αὐτοῦ τοῦ κόσμου, πάρετε 1 κιλὸ κιμᾶ καὶ δώσετέ το στὸ γηροκομεῖο τῆς περιοχῆς σας, θυμηθεῖτε πὼς καθημερινὰ χάνονται χιλιάδες ψυχές, ποὺ δὲ ἐγνώρισαν χαμόγελο στὴν σύντομη ζωὴ τους καὶ μετά, ἂν ἔχετε ἀκόμη κουράγιο, ξανὰ κλάψετε. Συνέχεια
Οἱ ἐλπίζοντες «κάτι νά ἀλλάξῃ»;
Μιλοῦσα τόσες ἡμέρες μὲ ἄτομα, ἄνω τῶν 50 ἐτῶν, περὶ πολιτικῆς καὶ ἄκουσα ΤΙΣ παπαριὲς τῆς ζωῆς μου, γιὰ νὰ δικαιολογήσουν τὰ σκουπίδια ποὺ ψήφιζαν, ἢ ἀνῆκαν, στὸ παρελθόν. Συνέχεια


