Ἕνα σκληρό κείμενο ἀλλὰ ἔντιμο.
Ἀφιερωμένο σὲ κάθε «ἀγανακτισμένο» κι ἀγανακτισμένο. Μήπως, ἐςτω καὶ τώρα, σκεφθοῦμε… Δὲν εἶναι καὶ τόσο ἀργά… Διότι ἐὰν δὲν κυττάξουμε μέσα μας… Ἐὰν δὲν ἀντιληφθοῦμε τὶς εὐθύνες μας.. Ἐὰν δὲν ἀναγνωρίσουμε τὴν δική μας συμμετοχή καὶ πάντα γιὰ ὅλα φταῖνε ὅλοι οἱ ἄλλοι ἐκτὸς ἀπὸ ἐμᾶς, μὴν Συνέχεια
H συμβολική δυναμική αυτονόμηση της Γαλανόλευκης, που σαρώνει τις πλατείες και πως η αριστερά απέτυχε να επιβάλλει τη “δικτατορία του λαθρομετανάστη”.
Το κεντρικό στοιχείο που ανέδειξε τη μαζικότητα και τον αυθορμητισμό της “άνω” πλατείας Συντάγματος και την ξεχώρισε από τη μιζέρια των πάγκων “φοιτητικών εκλογών” και αριστερών καυγάδων των “σκηνιτών…” της “κάτω”, -η οποία εκφυλίζεται γοργά, όπως πανθομολογούν σε “λαϊκές συνελεύσεις” και σάιτ- είναι αδιαμφισβήτητα η καταλυτική παρουσία της Γαλανόλευκης. Συνέχεια
Πόσους ἔχουν ῥίξει στὸ παιχνίδι τῶν «σωτήρων»; Προσωπικῶς ἔχω χάσει τὸν λογαριασμὸ πλέον!
Όπως είναι σε όλους μας γνωστό, κάτω στην πλατεία βρίσκονται οι “σοφοί” πολίτες που όλα τα ξέρουν, και γι’ αυτό πήραν την άδεια από τη σημαία να μας μορφώσουν και να αποφασίζουν για όλους τους υπόλοιπους, και πάνω βρίσκεται ο “όχλος” που δεν ξέρει τι του γίνεται και του χρειάζεται η καθοδήγηση.
Οι κάτω λοιπόν, δεν τους φτάνει που μιλάνε σε μικρόφωνο, δεν τους φτάνει Συνέχεια
Εἶναι ἕνα παράλογον σκηνικό, σὲ μίαν παράλογη χώρα, μὲ μίαν παράλογη κυβέρνησι, μὲ ἔναν παράλογο οἰκονομικὸ (ἀ)προγραμματισμό, μὲ μίαν παράλογη ἠθική καὶ μὲ ἕνα λογικό συμπέρασμα: Εἶναι ὅλοι τους δοσίλογοι!Τέλος!
Ἄνθρωποι στὶς πλατεῖες. Σὲ ὅλες τὶς πλατεῖες μας. Χιλιάδες πρόσωπα ποὺ ἀποζητοῦν τὸν τρόπο καὶ τὸν δρόμο γιὰ νὰ γίνουν πολίτες. Εἶναι πολὺ ὄμορφο αὐτὸ ποὺ γεννιέται…
Εἶναι βέβαια ἀπὸ κοντά καὶ γύρω γύρω, ὅλοι αὐτοὶ ποὺ τόσους χρόνους μᾶς τσάκιζαν τὸ ἠθικό, τὴν αὐτοπεποίθησι καὶ τὴν σκέψι. Πῶς νὰ φύγουν; Καὶ ποῦ νὰ πᾶνε; Δὲν ξέρουν ἄλλον τρόπο γιὰ νὰ ἐπιβιώνουν.. Μόνον αὐτόν. Τῆς προσκολλήσεως καὶ τῆς ἁρπακτῆς. Δὲν ἔχουν μάθει νὰ ζοῦν ὄρθιοι. Μόνον σκυμμένοι ἢ σερνάμενοι κατὰ γῆς. Πῶς λοιπὸν νὰ καταλάβουν ὅτι αὐτὸ ποὺ γεννιέται θὰ μποροῦσε ἴσως νὰ ἀποτελέσῃ τὸν δρόμο καὶ γιὰ τὴν δική τους ἀναγέννησι; Δὲν μποροῦν…. Δυσκολεύονται….
Ὅλοι ὄσοι γεννηθήκαμε καὶ μεγαλώσαμε μέσα σὲ αὐτὸ τὸ «ἀποστειρωμένο» σύστημα, δὲν μάθαμε ποτέ νὰ σκεπτόμαστε. Ποτέ νὰ κρίνουμε. Δεχόμασταν τὰ πάντα. Καὶ τὰ λαμβάναμε ἄλλοτε ὡς νίκες κι ἄλλοτε ὡς ἥττες. Ἀναλόγως τοῦ τρόπου ποὺ ἐκπαιδευθήκαμε.
