Ξέρει κανείς νά μέ πληροφορήσῃ – δέν εἶχα γεννηθῇ ἀκόμη – στήν προηγούμενη κατοχή τῆς χώρας (1941-1944) τά παιδιά εἶχαν βιβλία στά σχολεῖα; (φωτοτυπίες, σίγουρα δέν εἶχαν). Ῥητορικόν τό ἐρώτημα.
Ἡ ἀννούλα (μέ μικρό), συνεχίζει τό “θεάρεστον” ἔργον της. Τήν ὁλοκληρωτική ἀποχαύνωσι τῶν παιδιῶν μας καί τήν μετατροπήν τους σέ ὑπηκόους τῶν ἐκλεκτῶν τῆς παγκοσμίου κυβερνήσεως. Τοῦ χρόνου, ἴσως νά εἶναι πολύ χειρότερα τά πράγματα. Πρός χάριν τῆς ἐξοφλήσεως του ἀνεξέλεγκτου χρέους – τό ὁποῖον δέν ἐδημιούργησαν τά παιδιά, ὑφίστανται ὅμως τίς συνέπειες τῶν λαθῶν τῶν τενεκέδων πού ὑποτίθεται μᾶς κυβερνοῦν – νά μή ἔχουμε οὔτε αἴθουσες νά στεγασθοῦν ἤ δασκάλους νά διδάξουν ἤ…ἤ….ἤ….φαντασία χρειάζεται. Τολμηρή. Τολμηροτάτη!
Μιά μικρή γεύσις ἀπό τά σημερινή πρώτη μέρα: Συνέχεια
Τουλάχιστον εξοργιστική ήταν η συνολική χθεσινή παρουσία ενός δημοκρατικά εκλεγμένου Πρωθυπουργού ωστόσο φυλασσόμενου από επτά χιλιάδες αστυνομικούς (!) , ο οποίος εμφανίστηκε ως πολιτικός και οικονομικός σχολιαστής και μηδέποτε συμμετέχων στην διακυβέρνηση της χώρας. Ενός πρωθυπουργού ο οποίος αισθάνεται υπερήφανος γιατι μεθοδευμένα οδηγήθηκε η χώρα στα νύχια του Δ.Ν.Τ. και των λοιπών συγγενών, με στόχο την διάλυση της εθνικής οικονομίας, της κοινωνικής συνοχής και παραχώρησης ικανού μέρους της εθνικής κυριαρχίας με απώτερο στόχο την υφαρπαγή του Εθνικού πλούτου.