
Σὲ Βιομηχανικὴ Περιοχὴ τῆς χώρας, καὶ μάλιστα ἀπὸ τίς λίγες ποὺ διαθέτουν μερικὲς ζωντανὲς ἀκόμη παραγωγικὲς ἐπιχειρήσεις, ἦλθε ὁ ΕΝΦΙΑ. Φορολογεῖ τὰ βιομηχανικὰ γήπεδα μὲ τοὺς συντελεστὲς τῶν ἄδειων οἰκοπέδων τοῦ κέντρου τῆς γειτονικῆς πόλεως. Ἔχουν ὑπεραξία, λέει, ἐπειδὴ οἱ ἐπιχειρηματίες θὰ κτίσουν ἐκεῖ ἀκριβὰ διαμερίσματα καὶ θὰ κερδίσουν πολλὰ λεφτά. Καὶ φορολογεῖ τίς προκὰτ ἀποθῆκες μὲ τίς σκεπὲς ἀπὸ λαμαρίνα σὰν διαμερίσματα, μὲ τοὺς ἀντιστοίχους οἰκιστικοὺς συντελεστές. Συνέχεια
Οι μάζες των ανθρώπων που υπακούουν τυφλά στην εξουσία και συμμορφώνονται πειθήνια στις εντολές της έχουν ουσιαστικά παραιτηθεί από την ελεύθερη άσκηση της κρίσης τους και έχουν προδώσει το ηθικό τους αίσθημα, έχουν χάσει την ικανότητά τους να διακρίνουν το δίκαιο από το άδικο, το καλό από το κακό.

Πριν από λίγο καιρό έλαβα στο γραφείο μου στην Νέα Υόρκη μια επιστολή από τον γνωστό Αμερικανό συγγραφέα Ίσραελ Χόροβιτς επ’ ευκαιρία μιας νέας παραγωγής ενός έργου του. Στην επιστολή, εκτός των άλλων, περιγράφει τι συμβαίνει όταν τα έργα του παίζονται σε άλλες χώρες: «Δεν ξέρω τι να περιμένω όταν ανοίγει η αυλαία. Συνήθως, έχω πολύ λίγη ή καθόλου συμμετοχή στη διαδικασία των προβών ή στη διανομή των ρόλων, όταν αυτά παίζονται μακριά από την πόλη της Νέας Υόρκης. Στην χειρότερη περίπτωση, μια πρόσφατη παραγωγή στην Αθήνα, στην Ελλάδα, στην οποία εμφανίστηκαν εννέα σχεδόν ολόγυμνοι ηθοποιοί… σε έργο που έγραψα για πέντε εντελώς ντυμένους ηθοποιούς. Στην καλλίτερη περίπτωση, υπάρχουν σπάνιες παραγωγές των έργων μου απολύτως πιστές στο κείμενο μου, με εξαιρετική υποκριτική και σκηνοθεσία.»
Ἰσπανία… Καὶ …