Αὐτὸ τὸ προσεκτικὰ ἀποστειρωμένο παραμυθάκι τῆς νεοφιλεleft νομενκλατούρας καὶ τῶν συνταξιούχων δοσιλόγων τῆς Γερμανικὴς κατοχῆς, ποὺ παρουσιάζεται καὶ ἀναπαράγεται ἀπὸ τὴν ἀγράμματη, πλὴν πονηρή δῆθεν ἀπολιτὶκ ἀλητεία τῶν νεοσυμμοριτὼν τοῦ δημοκρατικοῦ τόξου μὲ τὸν ἀνώδυνο τίτλο: ἐμφύλιος, πρέπει ἐπὶ τέλους, νὰ τελειώσῃ. Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: ἀλήθειες
Τὸ ἐλεύθερο ἐμπόριο καὶ ὁ προστατευτισμὸς
τοῦ Alain de Benoist
Ὁ βραβευμένος μὲ Νόμπελ Maurice Allais τὸ ὑπενθύμισε αὐτὸ πρὶν ἀπὸ πολὺ καιρό, δηλώνοντας τὸ 1988: «μία ἀπελευθέρωσις ὅλων τῶν συναλλαγῶν καὶ κινήσεων τῶν κεφαλαίων εἶναι ἐφικτὴ καὶ ἐπιθυμητὴ μόνον ἐντὸς τοῦ πεδίου δράσεως τοπικῶν ὁμάδων ποὺ ἑνώνουν χῶρες οἱ ὁποίες συνδέονται οἰκονομικὰ καὶ πολιτικά, καὶ μὲ ἀνάλογη οἰκονομικὴ καὶ κοινωνικὴ ἀνάπτυξη». Μὲ ἄλλα λόγια, τὸ ἐλεύθερο ἐμπόριο εἶναι δυνατὸν μόνον μεταξὺ τῶν κοινωνικο-παραγωγικῶν συστημάτων ποὺ ἔχουν παρόμοιες δομές. Γι ‘ αὐτὸ καὶ «ἡ συνολικὴ ἐλευθέρωσις τοῦ ἐμπορίου σὲ διεθνὲς ἐπίπεδο, ὁ δηλωμένος στόχος τοῦ Παγκοσμίου Ὀργανισμοῦ Ἐμπορίου, πρέπει ἀμέσως νὰ θεωρηθῇ μὴ-πραγματοποιήσιμη, ἐπιβλαβῆς καὶ ἀνεπιθύμητη».
Τὸ κείμενο ποὺ ἀκολουθεῖ εἶναι ἔνα ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ νέο βιβλίο τοῦ Alain de Benoist «Στὸ Χεῖλος τῆς Ἀβύσσου» (ἐκδόσεις Arktos, 2015). Πρόκειται γιὰ μία συλλογὴ πραγματειῶν γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση τῆς διεθνοῦς χρηματοπιστωτικῆς κρίσεως τοῦ 2008 καὶ τῶν ἐπακολούθων συνεπειῶν της. Ἡ μετάφρασις ἔγινε ἀπὸ τὴν ἀντίστοιχη δημοσίευση τοῦ κειμένου στὴν ἱστοσελίδα RightOn.
Ἐδῶ ὁ de Benoist χρησιμοποιεῖ τοὺς ὅρους free trade, liberal, καὶ protectionism (ποὺ μετέφρασα ὡς έλεύθερο ἐμπόριο, φιλελεύθερος/-ισμός, προστατευτισμός) μὲ τὸ στερεότυπο περιεχόμενο ποὺ ἔχει ἐπικρατήσει κυρίως στὸν ἀγγλοσαξωνικὸ κόσμο κατὰ τὸν 20ο αἰῶνα. Αὐτὸ τὸ περιεχόμενο δὲν ἀντιστοιχεῖ στὴν πραγματικὴ σημασία τῶν λέξεων αὐτῶν, ἀντιθέτως ἀποτελεῖ τὴν αὐθαίρετη ἀναστροφὴ τῶν σημασιῶν τους μὲ σκοπὸ νὰ προβάλῃ ὡς εὐκταῖο τὸ ἀποτρόπαιο, καὶ ἀποτρόπαιο τὸ εὐκταῖο.
Δεῖτε σχετικὴ σημείωσή μου στὸ τέλος τοῦ ἄρθρου. Συνέχεια
Μία εἴδησις ποὺ …δὲν εἶναι εἴδησις
Ὑπάρχει μία εἴδησις ποὺ δὲν προσέχθηκε ὅσο θὰ ἔπρεπε καὶ ὅσοι τὴν ἀπαρήγαγαν τὸ ἔκαναν ἀποκλειστικῶς στὸ πλαίσιο μίας παιγνιώδους διαθέσεως. Κατὰ τὴν ἄποψί μου, ὅμως, μία εἴδησις κορυφαία καὶ ἀπολύτως σημαντική.
Πρόκειται γιὰ τὴν ἐρώτησι ποὺ κατέθεσαν 33 βουλευτὲς τῆς ΝΔ, σὲ σχέσι μὲ τὴν ἀνανέωσι τῆς ἀδείας χειριστοῦ ταχυπλόου τοῦ ἡλικιωμένου πρωταγωνιστοῦ τοῦ δυστυχήματος στὴν Αἴγινα (ἀνανέωσις πού, ὅπως πολὺ εὔκολα ἀπεδείχθη, ἔγινε ἐπὶ δικῆς τους κυβερνήσεως). Συνέχεια
Διότι αὐτὸ ποὺ κάνει τὸ κάνει καλά!!!
Ἐρώτησις ἀμπάλου (καλοπροαιρέτου ἐνδεχομένως, ἀλλὰ άμπάλου): «Γιατί θαυμάζουμε τήν κοπέλλα, ἢ εἴμαστε μάλιστα καὶ ἐθνικῶς ὑπερήφανοι, ἐπειδή τυγχάνει νά πυροβολῇ καλά; Τόν ἄλλον ἐπειδή κολυμπᾶ καλά, τούς ἄλλους ἐπειδή τραβοῦν κουπί καλά, ἢ κλωτσοῦν καλά; Τί προσφέρει ἡ κλωτσιά, τὸ κουπί ἢ τό ἀεροβόλο στήν κοινωνία;»
Συνέχεια
Συνέχεια
Ἐὰν δὲν βάλουμε ἐμπρὸς τὴν παραγωγή…
La Arte di Pelle (Τὸ τσαγκάρικο)
Λάδι-‘ἀκρυλικὰ σὲ καμβά, 130Χ220
Γερ. Γ. Γερολυμάτος Συνέχεια
Ὑπηρετώντας κενὰ σύμβολα
Κατὰ κοινὴ ὁμολογία πλέον, ἡ δεκαετία 2.000-2.010 ἦταν μία ἀπὸ τὶς χειρότερες καὶ πιὸ παρακμιακὲς περιόδους στὴν μεταπολεμικὴ ἑλληνικὴ ἱστορία. Αὐταποδείκτως, ἀφοῦ μὲ τὶς ἀντιλήψεις καὶ τὶς πρακτικὲς αὐτῶν τῶν καιρῶν, ποὺ ἐκυριάρχησαν κι ἔγιναν ἀκριβῶς αὐτὴν τὴν ἐποχὴ πλειοψηφικὸ ῥεῦμα, ἡ χώρα ᾡδηγήθη στὴν χρεωκοπία, ὄχι μόνον οἰκονομικῶς, ἀλλά, κυρίως, ἠθικῶς.
