Παραμονὴ τοῦ μεγάλου «Ὄχι» σήμερα.
Ἑνὸς «Ὄχι» ποὺ ἡ πατρίδα μας τίμησε γιὰ δεκαετίες, διότι ὅλοι μας, ἄλλος περισσότερο κι ἄλλος λιγότερο, συνειδητοποιούσαμε, ἀκόμη κι ἐὰν δὲν γνωρίζαμε ἱστορία, τὴν βαρύτητά του.
Ἕνὸς «Ὄχι» ποὺ προσπάθησαν νὰ μειώσουν, νὰ λοιδωρήσουν, νὰ βρωμήσουν ὅλα τὰ κατακάθια τοῦ πλανήτου, μὲ πρῶτο καὶ χειρότερο τὸ ἐδῶ …«ἀριστερό» τμῆμα τῆς κοινωνίας μας… Συνέχεια →

Ἀντέχεις τήν ἐλευθερία;
Ἀντέχεις νά παλέψῃς, νά ἀγωνισθῇς, νά πολεμήσῃς γιά αὐτήν;;;
Ἀντέχεις νά θυσιασθῇς ἐάν ἀπαιτηθῇ; Συνέχεια →

Ἡ θρησκευτική, ἡ πολιτειακὴ καὶ ἡ κοινωνική μας συμπεριφορὰ εἶναι, σὲ γενικὲς γραμμές, πανομοιότυπος μὲ ὅλους τοὺς ἄλλους λαοὺς τοῦ πλανήτου. Εἴμαστε στὴν πραγματικότητα ἕνα ὁμοιογενὲς «πρᾶγμα», ποὺ ἀνεξαρτήτως τῶν, ἐκ πρώτης καὶ μόνον ὄψεως, διαφορῶν μας μὲ τοὺς γύρω μας, συνιστοῦμε τελικῶς ὁμοιογενεῖς μᾶζες, εὐκόλως διαχειρίσιμες ποὺ ἄγονται καὶ φέρονται ἀναλόγως ἐξωγενῶν παραγόντων καὶ σχεδιασμῶν. Συνέχεια →

Ὁ κόσμος μας, αἰῶνες τώρα, ἔχει «συμπιεσθῆ» τόσο πολύ, ποὺ πιστεύεται, ἀπὸ τοὺς πολλούς, ὅτι αὐτὴ ἡ κατάστασις μόνον νὰ χειροτερεύῃ γίνεται. Καὶ ἴσως πράγματι, σὲ ἕναν βαθμό, νὰ ἔχουν ἀπόλυτον δίκαιον, ἐφ΄ ὅσον ἔτσι ὅλοι μας μάθαμε καὶ ἔτσι (ἐκπαιδευθήκαμε νὰ) πιστεύουμε. Γιὰ νὰ μπορῇς ἄλλως τε νὰ ἰδῇς πέρα ἀπὸ τὰ ἐμπόδια πρέπει ὁπωσδήποτε καὶ νὰ τὸ θέλῃς.
Πόσοι ὅμως τό θέλουν αὐτό; Συνέχεια →

Αἴσθησις εἶναι αὐτὸ ποὺ προκαλεῖται ἀπὸ τὶς πέντε μας αἰσθήσεις, καθὼς καὶ τὰ ὁποιαδήποτε (συν)αισθήματά μας, ποὺ ἐγείρονται ἀπὸ εὐχάριστες ἢ δυσάρεστες καταστάσεις.  Ὅλοι μας ἔχουμε αἰσθήματα καὶ ὅταν αὐτὰ τὰ μοιραζόμεθα εἰλικρινῶς μὲ τοὺς ἄλλους τότε μποροῦμε νὰ τὰ ποῦμε συναισθήματα (ἐκ τοῦ συν-αἰσθάνουμαι).
(Πολὺ κακῶς λοιπὸν τὰ ἀποκαλοῦμε συναισθήματα. Τὸ ὀρθὸν εἶναι νὰ τὰ λέμε αἰσθήματα). Συνέχεια →

Ἰσχύει αὐτὸ γιὰ ὅλον τὸν κόσμο…
…μὰ πρῶτα κι ἐπάνω ἀπὸ ὅλα γιὰ ἐμᾶς!!!

Συχνά, πολὺ συχνά, καταθέτω μίαν παγιωμένη μου -πλέον- «ἄποψιν», ποὺ τοποθετεῖ τὸν ἄνθρωπο στὸ …«κέντρο τοῦ σύμπαντος». Ἡ ἀλήθεια εἶναι ἀκριβῶς ὅπως τὴν γράφω. Ὅλοι μας, μὰ ὅλοι μας, μηδενὸς ἐξαιρουμένου, ὁ καθεὶς γιὰ τὸν ἑαυτόν του καὶ μόνον, νοιώθουμε πὼς εἴμαστε τὸ …«κέντρον τοῦ σύμπαντος». Μόνον ποὺ αὐτὸ τὸ «κέντρο τοῦ σύμπαντος» τὸ ἀντιλαμβανόμεθα κάπως …λάθος. Καί, ἀκριβῶς ἐπεὶ δὴ τὸ ἀντιλαμβανόμεθα κάπως …λάθος, εἶναι πλέον ὥρα νὰ τὸ ἐπαναπροσδιορίσουμε.

Τί σημαίνει ἡ τοποθέτησις τοῦ ἑαυτοῦ μας στό «κέντρον τοῦ σύμπαντος»;
Συνέχεια →