Θλίβομαι πραγματικά. Ἡ ψυχή μου, τὸ κορμί μου εἶναι δεμένο στὸν βράχο, σὰν τὸν Προμηθέα Δεσμώτη…
Νοιώθω τὸ συκώτι μου ἡμέρα μὲ τὴν ἡμέρα νὰ τὸ τρώῃ τὸ σάπιο σύστημα τοῦ νεοέλληνος καὶ τοῦ ῥαγιᾶ… Ἐσύ μήπως νοιώθεις τό ἴδιο;;;
Κάθε ἡμέρα ἔχω σκέψεις ποὺ περνοῦν στὸ μυαλό μου, γιὰ τὸ πῶς θὰ μπορέσω νὰ ἀφήσω πίσω μίαν νέαν Ἑλλάδα… Τί θά ἀφήσω; Συντρίμια καί τέφρα;
Μὲ νοιώθεις, βλέπεις τὸ ἴδιο κι ἐσύ. Κάθε ἡμέρα μὲ τρώει ἡ σκέψις τί θὰ γίνουν τὰ παιδιά μου, ἐὰν μπορῶ νὰ κάνω κάτι βέβαια… Σὲ τί Ἑλλάδα θὰ μεγαλώσουν.
Τὸ νοιώθεις κι ἐσύ… Συνέχεια
