Παρέμβασις;
Γιὰ τὸ μοναδικὸν πρᾶγμα ποὺ θὰ παρενέβαινε αὐτὸς εἶναὶ γιὰ νὰ βάλῃ ἀκόμη ἕνα βαρίδι στὸν τάφο ποὺ ἄνοιξε στὴν γλῶσσα καὶ στὴν παιδεία μας.
Ἀλλὰ εἴπαμε σήμερα νὰ τὸ ἐλαφρύνουμε λίγο…
Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: ἀπαιδεία
Τὸ project τῆς ἐλιᾶς.
Μας μένει μόνο στη ζωή μια γλώσσα μια πατρίδα
Η μόνη μας παρηγοριά και η στερνή ελπίδα
(Ν. Γκάτσος)
«Τι αφασικό μαλάκιο»» είναι τούτο πάλι, θα ξεφώνιζε ο Κώστας Ζουράρις. Και θα λέγαμε: ο τρελός… Γιατί ή θα το ειπείς μέσα στο όλο κλίμα της γλώσσας αγγλικά ή στα ελληνικά. Και γιατί πάλι τι σημαίνει αυτό; Άγγλος γεωπόνος είσαι; Αλλιώς κάνεις Καραγκιόζη με την ελιά και τα πρότζεκτ.
«Το πρότζεκτ της ελιάς» λοιπόν ήταν η άσκηση. Να κάνουν, το πρότζεκτ της ελιάς. Και το παιδί μ΄ άφηκε άγαλμα. Με μαρμάρωσε. Το πρότζεκτ της ελιάς ήθελε η δασκάλα του και με «κούφανε».
Τι λες παιδάκι μου; Μην έκανες, καμάρι μου, λάθος;
Και στο τετράδιο το είχε γραμμένο έτσι ακριβώς… Μοναχούλι του. Ένα-ένα τα γραμματάκια στρογγυλά και καθαρά. Αντιγραφή από τον πίνακα, όπως είπε, που τό ΄γραψε η δασκάλα τους. Και μ΄ αγγλικά γράμματα.
Ὑπέγραψε ἢ ὑπόγραψε;
Νάτη και η τηλεδιαφήμισις του ΒΗΜΑτος για το ένθετον που μάς μαθαίνει τα ορθά (του ποδαριού δηλαδή) ελληνικά! Δεν το έχω διαβάσει το ένθετον (αν και είμαι καχύποπτος καθώς όσον περισσότερον κάποιος καταστρέφει την Ελληνικήν, τόσον περισσότερον διαφημίζεται) απλώς ένα σχόλιον επί του διαφημιστικού διλήμματος:
Υπέγραψε ή υπόγραψε; (ποία είναι η σωστή προστακτική).
Τα διλήμματα είναι συνήθως εγκλωβιστηκά καθώς καλούμαστε να επιλέξουμε μεταξύ δύο προεπιλεγμένων λύσεων. Μερικά μάλιστα νήπια που μόλις έχουν αρχίσει να ομιλούν, επηρεάζονται και από την σειρά των λέξεων. Π.χ.:
Ερ. «Ποίον αγαπάς περισσότερον; Τον πάππον ή την γιαγιά;»
Απ. «Την γιαγιά»
Ερ. «Ποίον αγαπάς περισσότερον; Την γιαγιά ή τον πάππον;»
Απ. «Τον πάππον».
Η σωστή απάντησις στο «Υπέγραψε ή υπόγραψε» κατά την άποψιν μου είναι:
Ούτε το ένα, ούτε το άλλο.
Το σωστόν είναι: Συνέχεια
Τὸ βερέμι, τὸ δραγώνα, τὸ ῥεπούσι, τὸ μπαμπινιώτι, τὸ διαμαντοπούλου…
Κάθε γράμμα του Ελληνικού Αλφαβήτου εκπέμπει ήχο και εικόνα. Κάθε λέξη τέθηκε από τους «Ονοματοθέτες», νομοθέτες θα τους λέγαμε σήμερα, με ακρίβεια και όχι τυχαία και έχει άμεση σχέση Αιτίας και Αιτιατού, μεταξύ Σημαίνοντος και Σημαινομένου. Εάν πάμε δε στις Επιστήμες, τα παραδείγματα είναι ατελείωτα και άκρως διαφωτιστικά, αλλά και διδακτικά για τις επόμενες γενεές.
Το “Ν” συντονίζει τον εγκέφαλο.
Σχετικά πρόσφατα (1996), στο Ιατρικό Περιοδικό MEDIZIN-JURNAL στην Γερμανία, δημοσιεύτηκε μία επιστημονική εργασία, σύμφωνα με την οποίαν:
«Η εκφορά του γράμματος «Ν» μεταφέρει οξυγόνο στον εγκέφαλο και ότι δεν ήταν τυχαίο το γεγονός της τοποθέτησης του «Ν» στο μέσον ακριβώς του Αλφαβήτου – στο πρώτο Ελληνικό Αλφάβητο με τα 27 γράμματα ».
(Εκτός αυτού στο Χάρβαρτ, από ιατρικές έρευνες διαπιστώθηκε ότι η απαγγελία των Ομηρικών Επών στο πρωτότυπο, εκτός των άλλων, κάνει καλό στην καρδιά, ως αναπνευστική άσκηση…).
Γιατί εμείς γίναμε διώκτες του «Νι»; Γιατί θέλομε να φτωχύνομε τον εγκέφαλο των επομένων γενεών στην χώρα μας; Ως μάχιμος Εκπαιδευτικός και συγγραφέας επιστημονικού συγγράμματος (ΔΥΣΛΕΞΙΑ, Αθήνα 1994, Εκδόσεις ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ, 6η Έκδοση σήμερα), νομιμοποιούμαι να ερωτήσω, αλλά και να προτείνω στο τέλος: Η Ελληνική Γλώσσα έχει πάρει πλέον μία μορφή τέτοια που δεν έχει ανάγκη από άλλες ακρότητες.
Όμως αναρωτιέμαι: Είναι τυχαίο άραγε που καταργήσαμε το γράμμα «Ν» στο τέλος των λέξεων και τα σχολικά μας βιβλία γράφουν το «εμβαδό » (!), αντί το εμβαδόν !! (Στα σχολικά βοηθήματα όμως διαβάζομε « το εμβαδόΝ», δηλ. εκεί Συνέχεια
Τώρα ἡ ἐκκλησία ἐπιβραβεύει τόν Μπαμπινιώτη γιά τήν καταστροφή τῆς γλώσσης μας;
Καὶ νὰ μοῦ τὸ ἔλεγαν κάποτε, δὲν θὰ τὸ πίστευα…
Ἀλλὰ τόσες γονυκλισίες ἔχει κάνει ὁ Μπαμπινιώτης.
Δέν θά ἀμειφθῇ γιά αὐτό; Δέν πρέπει νά τίς ἐξαργυρώσῃ;
Δέν πρέπει νά λάβῃ τό ἀντίκρυσμα τῶν καταθέσεῶν του σέ εἶδος;
Προσοχή!
Ὁ Μπαμπινιώτης εἶναι αὐτὸς ποὺ ἀνέλαβε ἐργολαβικῶς νὰ ἀποδομήσῃ τὴν γλῶσσα μας, εἶτε μέσα στὰ Πανεπιστήμια, εἶτε μέσα στὰ σχολεῖα μας. Εἶναι αὐτὸς ποὺ ξεκίνησε ἐπισήμως τὴν καταστροφὴ τῆς ἱστορικῆς ὀρθογραφίας. Εἶναι αὐτὸς ποὺ ἔκανε τὴν βρώμα βρόμα, τὸ χρῶμα χρόμα, τὸ αὐγό ἀβγό, τὸ αὐτὶ ἀφτί, τὸ χατήρι χατίρι, τὸ τραῖνο τρένο, καθῶς ἐπίσης καὶ δεκάδες ἄλλες λέξεις μας, τὶς μετέτρεψε σὲ ἀκουστικὰ γραφήματα, ἀκυρώνοντας τὴν ἱστορική τους ὀρθογραφία, ποὺ Συνέχεια
Μπαμπινιώτης, κόρες καὶ συμπέθεροι! (ΕΛΙΑΜΕΠ 6)-ἀναδημοσίευσις
Καλῶς τὸν Χριστοφόρο! Ἡμέρες ἀρκετές τὸν περιμέναμε! Εἴχαμε μείνει σὲ κάτι Μπαμπινιώτηδες, ἐὰν θυμᾶσθε καλῶς φυσικά….
Τώρα λοιπόν πιάνει τὰ παιδιά του, τὰ συμπεθεριά του καὶ τοὺς …Λιάκους… Ἔχουν σχέσι; Ἀ πὰ πά…. Σχέσις μόνον; Ἐξ αἵματος δέσιμο ὀρθότερα… Καὶ πολλά ἄλλα….
Γενικῶς τὸ «κουβάρι» ποὺ ξετυλίγει μᾶς βοηθᾶ νὰ κατανοήσουμε, κατὰ ἕνα μεγάλο μέρος, τὸν βασικὸ σκελετὸ ποὺ ἐστήθη, πρὸ κειμένου νὰ ἀποδομηθῇ πλήρως ἐθνικὴ συνείδησις, ἱστορία, ἤθη, ἔθιμα μά, κυρίως, ἐπάνω καὶ πρῶτα ἀπὸ ὅλα, γλῶσσα καὶ παδεία. Οἱ πρωταγωνιστὲς ὅλης αὐτῆς τῆς κωμωδίας τοὐλάχιστον …ἐπίτημοι, προβεβλημένοι ἔως …ἀηδίας καὶ πάντα, μὰ πάντα, μὲ ἕνα …«παπικὸ ἀλάθητο» νὰ τοὺς συντροφεύῃ.
Συνέχεια