Ἀνάγκη νά ἐξαφανισθοῦν οἱ μέλισσες;

Η μύγα Apocephalus borealis, αφήνει τα αυγά της στην κοιλιακή χώρα των μελισσών μετατρέποντάς τις σε «ζόμπι», αφού τις αναγκάζουν να εγκταλείψουν τις κυψέλες τους και να κατευθυνθούν προς μια εστία φωτός. Σε διάστημα λίγων ημερών, έως και 13 προνύμφες σκοτώνουν τις μέλισσες βγαίνοντας από το λαιμό τους και ουσιαστικά αποκεφαλίζοντάς τις. (Photo By Christopher Quock, San Francisco State University)

Ἡ ἐπίθεσις κατὰ τῶν μελισσῶν, σὲ παγκόσμιον ἐπίπεδον, εἶναι γεγονός.
Ἤδη ὁ Πούτιν ἀπείλησε μὲ Παγκόσμιο Πόλεμο ὅλους αὐτοὺς ποὺ ὁδηγοῦν τὸν κόσμο τῶν μελισσῶν σὲ ἀφανισμό. (βλέπε ἐδῶ) Διότι δίχως τῶν μελισσῶν τροφὴ δὲν ὑφίσταται. Καὶ δίχως τροφὴ οἱ ἀνθρώπινοι πληθυσμοὶ τελειώνουν. 
Μέσα στὰ πολλὰ ποὺ καταστρέφουν τὶς κοινότητες τῶν μελισσῶν προσετέθῃ προσφάτως κι ἕνας ἀκόμη παράγων ποὺ λέγεται μύϊγα. Αὐτὸ τὸ ἔντομο τσιμπᾶ τὴν μέλισσα καὶ ἡ μέλισσα χάνει τὴν αἴσθησι τοῦ προσανατολισμοῦ της, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ τρελλαίνεται καὶ νὰ πεθαίνῃ. Ἤ ἄλλως, μεταμορφώνεται σὲ ζόμπυ, κατὰ πῶς καταγγέλει ἡ ἐπιστημονικὴ ὁμὰς ποὺ ἐρεύνησε τὸ φαινόμενον. Συνέχεια

Εὔκολος στόχος τῶν λαθρο-ἐποίκων οἱ ἡλικιωμένοι!

Ένα από τα πρώτα πράγματα που μαθαίνει κανείς όταν αρχίζει να ασχολείται με την δημοσιογραφία, είναι το ότι στην αρχή, πρίν από ο,τιδήποτε άλλο πρέπει να παραθέτει την είδηση. Έτσι ώστε να τραβήξει την προσοχή του αναγνωστικού κοινού και να κρατήσει το ενδιαφέρον του.

Στην συγκεκριμένη όμως περίπτωση, αδυνατώ να το κάνω. Και αδυνατώ γιατί πραγματικά με πνίγει το ερώτημα. Τι είδους λαός είμαστε εμείς οι Έλληνες, οι οποίοι ανεχόμαστε την σφαγή των γονέων και των παππούδων μας; Όχι δεν αναφέρομαι σε κάποιο… πετσόκομμα των συντάξεων. Δεν αναφέρομαι σε τίποτε το οικονομικό. Συνέχεια

Νὰ καὶ ἡ ὑποχρεωτικὴ στείρωσις.

Νά πῇ κάποιος πώς δέν τά γνωρίζαμε;
Νά ἰσχυριστοῦμε πώς δέν μᾶς εἶχαν ἐνημερώσῃ;
Νά μᾶς πιάσῃ ὁ πανικός καί νά μᾶς σηκώσῃ;

Ὄχι, τίποτα δὲν ἀλλάζει πλέον.
Τὸ ἀνθρώπινον εἶδος πρέπει, μὲ τὴν μορφὴ ποὺ ὑφίσταται, νὰ καταστραφῇ καὶ νὰ ἀντικατασταθῇ ἀπὸ ἄλλο, πιὸ ὑπάκουο, πιὸ συμβατὸ μὲ τὸ νὰ ὑπακούῃ στὶς ἐντολὲς καὶ ὁπωσδήποτε πιὸ ἐλεγχόμενον.
Ἐὰν ἀντιδράσουμε, ποὺ ἀντιδροῦμε, θὰ μᾶς πάρῃ καὶ θὰ μᾶς σηκώσῃ.
Συνέχεια

Ἄς γνωρίσουμε τὴν μαργαρίνη.

Μια φορά και ένα καιρό όλες οι οικογένειες διατηρούσαν τις δικές τους «οργανικές» αγελάδες, που έβοσκαν οργανικό χορταράκι, και οι ιδιοκτήτες τους χρησιμοποιούσαν τα «δώρα» τους στη καθημερινή διατροφή τους.

Έπιναν το γάλα τους, έβγαζαν τη κρέμα και έφτιαχναν βούτυρο. Πέρα από την εξαιρετική θρεπτική αξία αυτών των τροφών είχαν και απίστευτη γεύση. Γεύση που πιθανόν πολύ λίγοι από εμάς έχουμε δοκιμάσει στη ζωή μας.

Συνέχεια

Βρὲ βρὲ ποὺ τελικῶς οἱ σεισμοὶ δὲν εἶναι τυχαῖοι.

Σχόλιον τοῦ ἀρθρογράφου:
«Ορισμένοι σεισμοί ενδέχεται να είναι αποτέλεσμα ανθρώπινης αμέλειας»…
Μοῦ ἀρέσει ποὺ ἀναφέρεται σὲ ὁρισμένους… Ἔτσι, γιὰ νὰ δουλευόμαστε μεταξύ μας…. Νὰ κρατᾶμε καὶ τὰ προσχήματα… Νὰ ἀθωώνουμε ἀκόμη περισσότερο τοὺς καταστροφεῖς καὶ νὰ ἀναφερόμαστε στὴν ἀμέλεια κι ὄχι στὸ συνειδητὸ ἔγκλημα.

Τί παθαίνει ἕνα μπαλόνι ὅταν τοῦ ἀφαιρέσουμε τόν ἀέρα; Μαραζώνει; Μᾶλλον… Χάνει τὴν ἱκανότητά του νὰ παραμένῃ φουσκωμένο.
Τί παθαίνει ἡ Γῆ μας ὅταν τῆς ἀφαιρέσουμε τά …«ὑγρά» της; Δημιουργεῖ σεισμούς πρό κειμένου νά εὑρεθοῦν νέα σημεῖα στηρίξεως τῶν ἐδαφῶν της; Καί μετά; Τί; Θά βλέπουμε τήν μία κατακρήμνισι ἐδαφῶν πίσω ἀπό τήν ἄλλην; Χμμμ… Τόν ἕναν σεισμό νά διαδέχεται τόν ἄλλον; Τόν νέο σεισμό νά εἶναι ἰσχυρότερος τοῦ προηγουμένου; 

Αὐτὸ τὸ εἶχαν ἀντιληφθῇ λοιπὸν οἱ ἐνασχολούμενοι μὲ τὶς ἐξορύξεις. 
Διεπίστωσαν πὼς ἡ ἐξόρυξις ὑδρογονανθράκων εἶναι πολὺ περισσότερο ἐπικίνδυνη ἀπὸ ὅσο πιστεύετο ἀρχικῶς. Συνέχεια

Ἡ πρωτεύουσα τῆς ἡρωΐνης.

 Ἡ πραγματικὴ ἐξαθλίωσις τοῦ ἀνθρωπίνου παράγοντος.
Τὸ νὰ συζητᾶμε, ὥς κράτη, τὰ περὶ ἀπαγορεύσεως τῶν ναρκωτικῶν, εἶναι ἡ μεγίστη ὑποκρισία.
Εἶναι δυνατόν νά θεωροῦμε λογική τήν ὕπαρξι τοῦ ΟΗΕ καί ὑπαρκτόν τό διεθνές δίκαιον καί νά μήν ἔχουν κάποιαν παρέμβασι στήν διακοπή τῆς καλλιεργείας;
Σιγά..
Σιγὰ μὴ πονέσουν…
Τὰ ναρκωτικὰ ἦταν πάντα ἕνας ἀπὸ τοὺς σημαντικοτέρους μοχλοὺς ἀσκήσεως πιέσεως πρὸς ἐμᾶς καὶ Συνέχεια