Τί νά σᾶς πῶ;
Τηλεόρασι δὲν βλέπω. Μὰ βλέπουν σχεδὸν ὅλοι γύρω μου.
Ἤμουν παρούσα λοιπὸν κατὰ τὴν διάρκεια τοῦ μεγάλου τους πανικοῦ, ποὺ τσακίζονταν νὰ προλάβουν γιὰ νὰ μὴν ξεμείνουν ἀπὸ τὰ γλεκόλογα τῆς Τρέμη, ἀπὸ τὰ ναζάκια τῆς Στάη κι ἀπὸ τὶς τσαχπινιὲς τοῦ Τσίμα.
Ἀλλὰ πέραν τῶν ὅσων ἀποδεχόμαστε ὥς «ἀναγκαῖα κακά» καὶ πέραν τῶν ὅσων μᾶς ἔχουν πείσῃ πὼς εἶναι «ἀναγκαῖα κακά», ὑπάρχουν καὶ κάποια ἄλλα, ποὺ ἐκτὸς ἀπὸ τὴν αἰσχροκερδεια ἔχουν νὰ κάνουν καὶ μὲ τὴν ὑγεία μας. Πόσο λοιπόν σχετίζονται οἱ ἀποκωδικοποιητές μέ τήν ὑγεία μας;
Θὰ τὸ θέσω διαφορετικῶς.
Συνέχεια




