Τελικὰ ἡ κρίσις ὁδηγεῖ ὅλο καὶ περισσοτέρους ἀνθρώπους σὲ πρόωρο θάνατο.

Τὸ στρές, κάποτε ἦταν τὸ προνόμιο τῶν Πιλότων καὶ τῶν Χρηματιστῶν ποὺ πέθαιναν στὰ 50-55 ἀπὸ καρδιά.
Τώρα τῶν δημοσιογράφων (πρόσφατο λυπηρὸ πρὸ ἡμερῶν, ἀλλὰ θυμᾶμαι, γιὰ παράδειγμα, τὴν περίπτωση ἄλλων συναδέλφων του πρὶν λίγους μῆνες) ἀλλὰ καὶ ἁπλῶν ἀνθρώπων. Συνέχεια


Λυπηρότατον καὶ ἀπολύτως προσβλητικό, γιὰ μίαν Ἑλλάδα ποὺ βάλλεται ἀπὸ παντοῦ, τὸ νὰ συλλαμβάνεται ἕνα νέο κορίτσι γιὰ ἐμπόριο ναρκωτικῶν. Θὰ μπορούσαμε νὰ γράψουμε καὶ νὰ ποῦμε πολλά, ἀλλὰ ἡ ἀλήθεια εἶναι μία: ὁ κάθε ἄνθρωπος στρώνει μόνος του τὸν δρόμο του. Τὰ ὅρια ὅλοι μας τὰ γνωρίζουμε. Τὸ πότε θὰ τὰ ξεπερνᾶμε εἶναι ἐπιλογή μας καὶ μόνον. Ἐπιλογὴ τὴν ὁποίαν ἢ θὰ κληθοῦμε νὰ πληρώσουμε ἢ θὰ φθάσουμε στὸ νὰ ἀπολαύσουμε.