Ἄνθρωπο ποὺ σοῦ μιλᾶ καὶ σὲ κυττᾶ στὰ μάτια, μὴ τὸν φοβᾶσαι… Τὰ ‘χει εὕρει μὲ τὸν ἑαυτό του καὶ τολμᾶ νὰ κυττᾶ τὸ βλέμμα του μέσα ἀπὸ τὰ μάτια τοῦ συνομιλητοῦ του, τὸ ἴδιο σὰν νὰ ἐκύτταζε στὸν Καθρέπτη.
Εἴτε στὴν Ἀληθινὴ ζωή, εἴτε στὴ Διαδικτυακή… Συνέχεια
Πρὶν σᾶς «ἀφήσω» νὰ διαβάσετε τὸ παρακάτω, θὰ ἤθελα νὰ σημειώσω πὼς δέχομαι ὡς πραγματικὰ μόνον τὰ ἱστορικὰ στοιχεῖα ποὺ παρουσιάζει.
Δῆλα δή, τὰ περὶ Γεφυραίων, τῆς καταγωγῆς τους, τῆς σχέσεώς τους μὲ τοὺς Ἑβραίους, τὶς ἐπεμβάσεις τους στὶς πόλεις κράτη τῆς ἐποχῆς, τῆς παραποιήσεως τῶν ἀρχῶν, τῶν ἀξιῶν καὶ τῶν ἰδεῶν..
Σὲ ὅλα αὐτὰ μὲ εὑρίσκει σύμφωνη.
Ἐκεῖ ποὺ ἔχω ἐνστάσεις-ἀπορίες εἶναι στὴν συνεργασία ἱερατείων Συνέχεια
Από τον παρελθόντα μήνα έχει ξεκινήσει από τους τηλεοπτικούς σταθμούς μία υπερπροσπάθεια (;) πολυπολιτισμικής τηλε-εκπαίδευσης.
30Τω καιρώ εκείνω εγένετο της εκδιδομένης το κιγκλίδωμα εις την ιεράν και ένδοξον γην της Ελλαδισταάν. Από τας εποχάς του εκλιπόντος πατρός του άρχοντος Γαπώδη όπου ο λαός το έριξε στο σορολόπ παρατήσας την παραγωγήν και ξεκοκαλίζων τα δανεικά, έρευσεν ύδωρ αρκετόν εις την πορείαν του υπερηφάνου και περιουσίου λαού.
Δεν ένοιωσα ούτε στιγμή θλίψη όταν οι βίλλες κυκλωνόταν από τις φλόγες. Κατα βάθος παρακαλούσα να δω όλα τα τερατουργήματα των νεοελλήνων να γίνονται στάχτη. Να γίνει μολότωφ η φωτιά και να μην αφήσει τίποτε όρθιο από οικισμούς που ξεφύτρωσαν στο πουθενά και που θέλουν να με πείσουν, όλοι οι συνένοχοι, ότι είναι νόμιμοι. Αντιθέτως σε αυτή την χώρα, που οι θεοί έχουν αφήσει εδώ και αιώνες, ο τσοπάνης την πλήρωσε πάλι με τα 500 πρόβατα, οι ελαιώνες των ντόπιων που βλέπεις ότι είναι εκεί, από τον κορμό του δέντρου, για πάνω από 60 χρόνια και αυτή η γη των πεύκων και των πουλιών, των αλεπούδων και των λαγών, της πραγματικής χώρας που καταπατούν δίποδα ανελέητα για να κοκορευθούν στο γραφείο ότι έχουν και «βίλα».
Πήγαινε πες στην Δημοκρατία να πάει να πλυθεί γιατί η μπόχα της έχει κολλήσει πια στους τοίχους των σπιτιών μας. Μην εθελοτυφλεί επειδή έχει κάμποσους ακόμα που την κάνουν παρέα. Εκείνοι βρωμάνε περισσότερο από την ίδια και οι στάμπες που αφήνει ο λιπαρός ιδρώτας τους -όταν την αγκαλιάζουν-κάνουν το ακριβοπληρωμένο της ταγιέρ να μοιάζει με τοίχο σφαγείου που δεν καθαρίστηκε ποτέ. Πες της να μην περνάει από την γειτονιά γιατί κάποιοι παλιοί εραστές της, που την λάτρεψαν, ακονίζουν τα μαχαίρια τους έχοντας μπροστά τους μια φωτογραφία του ’70: Αυτή με το σιέλ φορεματάκι της να γελάει και εκείνοι δίπλα της να μην τολμούν ούτε να την αγγίξουν, μη και χαλάσουν την στιγμή, μη και τσαλακώσουν το όνειρο.
Συνέχεια
