Τὰ ψεύτικα τὰ λόγια τὰ μεγάλα,
μοῦ τά ‘πες μὲ τὸ πρῶτο σου τὸ γάλα,
Μὰ τώρα ποὺ ξυπνήσανε τὰ φίδια,
ἐσὺ φορᾶς τὰ ἀρχαῖα σου στολίδια.
Καὶ δὲν δακρύζεις ποτέ σου μάννα μου Ἑλλάς,
ποὺ τὰ παιδιά σου σκλάβους ξεπουλᾶς…
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: ἐλευθερία
Γιατί οἱ Ἥρωες τῆς Ἑλλάδος, ἔχουν καί συνέχεια…
«Εἰς τὸν τόπο τοῦτο, ὁποὺ ἐγὼ πατῶ σήμερα, ἐπατοῦσαν καὶ ἐδημηγοροῦσαν τὸν παλαιὸ καιρὸ ἄνδρες σοφοί, καὶ ἄνδρες μὲ τοὺς ὁποίους δὲν εἶμαι ἄξιος νὰ συγκριθῶ καὶ οὔτε νὰ φθάσω τὰ ἴχνη των.
Ἐγὼ ἐπιθυμοῦσα νὰ σᾶς ἰδῶ, παιδιά μου, εἰς τὴν μεγάλη δόξα τῶν προπατόρων μας, καὶ ἔρχομαι νὰ σᾶς εἰπῶ, ὅσα εἰς τὸν καιρὸ τοῦ ἀγῶνος καὶ πρὸ αὐτοῦ καὶ ὕστερα ἀπ᾿ αὐτὸν ὁ ἴδιος ἐπαρατήρησα, καὶ ἀπ᾿ αὐτὰ νὰ κάμωμε συμπερασμοὺς καὶ διὰ τὴν μέλλουσαν εὐτυχίαν σας, μολονότι ὁ Θεὸς μόνος ἠξεύρει τὰ μέλλοντα.
Τὸ πραγματικὸ τέλος τοῦ Ἀθανασίου Διάκου.
Το πραγματικό τέλος του Αθανασίου Διάκου
(του Ευθύμιου Χριστόπουλου, εκπ/κού-δημοσιογράφου)
Το καλοκαίρι του 1947 ως μαθητής της Β’ τάξης της Εκκλησιαστικής Σχολής Λαμίας, δέχτηκα την παρακίνηση του αείμνηστου Διευθυντού της Δημητρίου Κρικέλα να συγκεντρώσω πληροφορίες από γέρους Λαμιώτες που τις είχαν από τους πατεράδες τους, για ποιο ήταν το πραγματικό τέλος του Αθανασίου Διάκου. Ταξινομώντας αυτές που συγκέντρωσα, είδα ότι τέσσερες ήταν ακριβώς ίδιες, αν και προέρχονταν από γερόντια που ζούσαν σε διαφορετικά σημεία της Λαμίας ο καθένας, και μάλιστα ένας παππούς ήταν απ’ τη Ροδίτσα.
Ἀγώνας γιὰ ἐλευθερία!
Διαρκῆς…
Ἀσταμάτητος…
Δίχως ἀρχὴ καὶ τέλος…
Αὐτὰ τὰ δεσμὰ πρέπει νὰ σπάσουν…
Νὰ διαλυθοῦν…
Νὰ γίνουν σκόνη κι ἀέρας…
Χρόνια καλὰ Ἕλληνες! Καλὴν Λευτεριά!
Καλὴν λευτεριὰ νὰ ἔχουμε.
Καλὸν ἀγώνα.
Καὶ …καλὸ βόλι…
Ἔτσι κι ἀλλοιῶς θὰ νικήσουμε…
Συνέχεια
Νά εἶναι Ἕλληνες;
Μόνον Ἕλληνες.
Νὰ σκέπτονται ὡς Ἕλληνες.
Νὰ ζοῦν ὡς Ἕλληνες.
Νὰ πορεύονται ὡς Ἕλληνες…
Δὲν ὑπάρχει ἄλλος δρόμος…
Γιὰ ὅλον τὸν πλανήτη, γιὰ κάθε Ἄνθρωπο, γιὰ κάθε πορεία…