Θὰ ἔχετε ἴσως παρατηρήσει πὼς γύρω μας, ὁπουδήποτε στὸ περιβάλλον, ὅλα τὰ ὄντα ἐπιλέγουν νὰ ῥέπουν πρὸς τὴν …τεμπελιά.
Αὐτὰ ποὺ τὰ κινητοποιοῦν καὶ τοὺς …ξεκολλοῦν ἀπὸ τὴν ὅσο τὸ δυνατὸν πλησιεστέρα στὴν ἀκινησία κατάστασιν, εἶναι κυρίως ζητήματα ἐπιβιώσεως (τροφή) καὶ αὐτοδιαθέσεως (ἐλευθερίες-ἐπιβίωσις). Ἐὰν μάλιστα, γιὰ οἱουσδήποτε λόγους, τὰ ὄντα αὐτὰ κλεισθοῦν σὲ «κλουβιά», σιτιζόμενα, τότε ἐγκαταλείπουν ἀπολύτως κάθε ἰκμάδα τους καὶ ἀπολαμβάνουν τὴν …ἐλεημοσύνη, ἀνεξάρτήτως τοῦ ἐὰν ἀντιλαμβάνονται πὼς κατήντησαν πειραματόζωα.
Σπανίως ἔως καθόλου θὰ ξεκολλήσουν ἀπὸ τὸ ὁποιοδήποτε ἐπίπεδον τεμπελιᾶς τους τὰ διάφορα τῆς φύσεως ὄντα, γιὰ νὰ …δημιουργήσουν κάτι, ἰδίως ἐὰν τοὺς παρέχεται τροφὴ καὶ στοιχειώδης ἀσφάλεια (;;;).
Αὐτὸ τὸ «προνόμιον» (;;;) τὸ διαθέτει μόνον ὁ Ἄνθρωπος καὶ τὸ ἀσκεῖ μόνον ὅταν κάτι τὸν …ὠθεῖ σὲ αὐτό. Συνέχεια
Μιᾶς κι ἔχω ἀρχίσει νὰ σκαλίζω τὸ θέμα τῆς πτώσεως τοῦ «Σιδηροῦ Παραπετάσματος», ἐπεὶ δή, λέει, βάσει τῆς προπαγάνδας, τὸ ἤθελαν οἱ λαοί…
Φταίει τό κεφάλι τό κακό μας;