Νά ῾ξερες πῶς λαχτάριζα τὸν ἐρχομό σου, Ἀγάπη
ποὺ ἴσαμε τὰ σήμερα δὲ σ᾿ ἔχω νιώσει ἀκόμα,
μὰ ποὺ ἔνστικτα τὸ εἶναι μου σ᾿ ἀναζητοῦσεν, ὅπως
τὴ γόνιμη ἄξαφνη βροχὴ τὸ στεγνωμένο χῶμα!
Πόσες φορὲς ἀλίμονο! δὲ γιόρτασα, θαρρώντας
πὼς ἐπιτέλους ἔφτασες, Ἐσὺ πού ῾χες ἀργήσει:
Σὰ μυγδαλιά, ποὺ ἡλιόλουστες ἡμέρες τοῦ χειμῶνα
τὴ ξεγελᾶνε, βιάζονταν κι ἐμὲ ἡ ψυχὴ ν᾿ ἀνθίσει. Συνέχεια
Ὁ Ἀγαθοκλῆς, μία ἐξαίρετος μορφὴ τῆς Ἑλληνικῆς ἱστορίας, πρὸ κειμένου νὰ ἀντιπαρέλθῃ μίαν πολιορκία ποὺ τὸν καθήλωνε, μαζύ μὲ τὸν λαό του, ἐντὸς τῶν Συρακουσῶν, ἐπέλεξε νὰ …μεταφέρῃ τὴν πολιορκία στὸν χῶρο τοῦ ἐχθροῦ, τὴν Καρχηδόνα.
Μεσουρανὶς ἡ ὁλόφεγγη ἡ Σελήνη
λαμποκοπᾷ κι ἀστράφτει πέρα ὡς πέρα
τὸ φῶς τῆς μὲς στὸν ἔρημον αἰθέρα
τῆς νύχτας ὅλα τἆλλα φῶτα σβύνει.
Μὰ ἐκεῖ βαθιὰ ποὺ ροδοφέγγει ἡ μέρα Συνέχεια
Ποτὲ δὲ θὰ πειράξω
τὰ ζῶα τὰ καημένα,
μὴν τάχα σὰν ἐμένα
κι ἐκεῖνα δὲν πονοῦν;
Θὰ τὰ χαϊδεύω πάντα,
προστάτης τους θα γίνω.
Ποτὲ δὲ θὰ τ᾿ ἀφήνω
στοὺς δρόμους νὰ πεινοῦν. Συνέχεια
Λαός πού ξεχνᾶ τήν Ἱστορία του, εἶναι καταδικασμένος νά τήν ξαναζήσῃ.
Καί ναί τό ξαναζοῦμε. Τό καινούργιο ὀλοκαύτωμα δημιούργημα τοῦ γερμανικοῦ ἐπεκτατισμοῦ καί τῆς γερμανικῆς δίψας γιά ἐπιβολή καί ἐξουσία.
Πάθαμε ἀλλά δέν μάθαμε. Ἕνα καινούργιο ὁλοκαύτωμα εἶναι πρό τῶν πυλῶν καί ὅπως ὅλα δείχνουν θά εἶναι τό τελευταῖο. Ἔτσι κι ἀλλοιῶς!
Αὔγουστος ἦταν καί τότε. 16 Αὐγούστου 1943. Κομμένο Ἄρτας. Τό ἄγνωστο ὁλοκαύτωμα ἀπό τά γερμανικά γουρούνια.
Ἐγώ, δέν ξεχνῶ. Θά μείνω ἐδῶ νά φυλάττω Θερμοπῦλες!
