Ἡ Λισαβόνα, (Πορτογαλικά: Lisboa), εἶναι ἡ πρωτεύουσα καὶ ἡ μεγαλύτερη πόλη τῆς Πορτογαλίας.
Ἡ Λισαβόνα ἔχει πληθυσμὸ 545.245 κατοίκους καὶ ἡ μητροπολιτικὴ περιοχή της Λισαβόνας ἔχει σχεδὸν 3.000.000 κατοίκους (2005). Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: ἱστορία
Ἂς ἐλπίσωμεν ὅτι τὸ ἄξιον νεοελληνικὸν κράτος θὰ ἀποσβέσῃ ὅσα ἐκ τῶν ὀνομάτων εἶναι περιττά!
Ὀνόματα.
Χαραγμένα ἐπὶ τῶν μαρμαρίνων στηλῶν τῶν Προπυλαίων τῆς Βασιλικῆς Πλατείας ἐν Μονάχῳ. Τὰς «ἐπὶ τοῦ Ἴζαρ Ἀθήνας».
Ὁ ἀείμνηστος κἀγαθὸς βασιλεύς Λουδοβῖκος Α΄, ὁ πατὴρ τοῦ ἀειμνήστου κἀγαθοῦ Ὄθωνος, δὲν εἶχε τὴν δυνατότητα νὰ λάβῃ τὴν γνῶσιν καὶ τὴν ἱστορικὴν κατάρτισιν τῶν ἐπιφανῶν καὶ ῥεκτῶν νεοελλήνων «ἱστορικῶν». Συνέχεια
Χαραγμένα ἐπὶ τῶν μαρμαρίνων στηλῶν τῶν Προπυλαίων τῆς Βασιλικῆς Πλατείας ἐν Μονάχῳ. Τὰς «ἐπὶ τοῦ Ἴζαρ Ἀθήνας».
Ὁ ἀείμνηστος κἀγαθὸς βασιλεύς Λουδοβῖκος Α΄, ὁ πατὴρ τοῦ ἀειμνήστου κἀγαθοῦ Ὄθωνος, δὲν εἶχε τὴν δυνατότητα νὰ λάβῃ τὴν γνῶσιν καὶ τὴν ἱστορικὴν κατάρτισιν τῶν ἐπιφανῶν καὶ ῥεκτῶν νεοελλήνων «ἱστορικῶν». Συνέχεια
Μιλτιάδης
Ὁ Μιλτιάδης (540 π.Χ. – περίπου 489 π.Χ.) ἦταν ὁ Ἀθηναῖος πολιτικός καὶ στρατηγός ποῦ ὁδήγησε τοὺς Αθηναίους στὴν μάχη τοῦ Μαραθώνος (490 π.Χ.). καὶ μαζὶ μὲ τὸν Θεμιστοκλὴ ἀπήλλαξαν τὴν Ἑλλάδα καὶ τὴν Εὐρώπη ἀπὸ τὸν ἐκβαρβαρισμόν. Συνέχεια
Τὸ 1843 παραμέναμε μία χώρα ἀγρίων ἰθαγενῶν!
Από μία σπανιότατη στατιστική καταγραφή, που έγινε στην Ελλάδα, για λογαριασμό του Όθωνα το 1843 …μαθαίνουμε ότι τα κορίτσια, στην Ελληνική επαρχία παντρεύονταν ακόμη κι από την ηλικία των 11 ετών.
Διαβάζοντας τα κείμενα αυτά …μπορεί να νοιώσετε ότι αναφέρονται σε κάποια Αφρικανική χώρα, Συνέχεια
Μήπως οἱ γερμανικές ἀποζημιώσεις ἔχουν ἤδη …φαγωθῇ;
Επειδή πολλοί κτίζουν την καριέρα τους επάνω στο «Λεφτά Υπάρχουν από τις Πολεμικές Αποζημιώσεις»…
…ακούστε αυτό το απόσπασμα και θα καταλάβετε… Συνέχεια
Πλάτων, Τίμαιος. (Κοσμογονία)
Τὸ ἀρχαῖον Ἑλληνικὸν πνεῦμα, ἦτο κατὰ τὴν φύσιν, καὶ τὴν οὐσίαν αὐτοῦ, κυριολεκτικῶς καλλιτεχνικόν. Διὰ τὴν παραγωγὴν δὲ τοῦ καλλιτεχνήματος αὐτοῦ, ἐκτὸς τοῦ Δημιουργοῦ ἀναγκαῖως συντρέχουσι δύο τινὰ, πρῶτον ἡ Ἰδέα καθ᾿ ἧς γίνεται τὸ ἔργον, καὶ δεύτερον ἡ Ὑλη, ἥτις δέχεται καὶ ἐμφανίζει τὴν Ἰδέαν αἰσθητῶς. Οὕτω καὶ ὅλος ὁ αἰσθητὸς κόσμος εἶναι κατὰ τὸν Πλάτωνα καλλιτέχνημα, τὸ ὁποῖον ἔπλασεν ὁ θεῖος Δημιουργὸς (τὸ ὄν) κατὰ τὰς ἰδέας, κατὰ τὰ ἐν αὐτῷ θεία, αὐτοτελῆ καὶ αἰώνια νοήματα. Ἕκαστον ὄν ἐν τῇ φύσει εἶναι ἐμφάνισις καὶ πραγμάτωσις αἰσθητὴ μίας ἰδέας, ἑνὸς ὄντος νοητοῦ. Καὶ ἡ μὲν ἰδέα εἶναι τὸ πραγματικὸν (ὄντως) ὄν, αἰώνιον (ἀεὶ ὄν), ἀμετάβλητον, ἀκίνητον, τὸ αὐτὸ πρὸς ἑαυτὸ (κατὰ τὰ αύτὰ ὄν) καὶ διὰ τῆς νοήσεως μόνης ἀντιληπτὸν (νοητόν). Συνέχεια