Ὁ Γιῶργος*, πολὺ πικραμένος, ἔπιασε νὰ ἑτοιμάζεται νὰ ξενιτευθῇ.
Δύο χρόνια χωρὶς δουλειά.
Εἶχε ἕνα μαγαζάκι κάποτε καὶ δούλευε καλά. Τὸ μεροκάματο ἔβγαινε. Βοηθοῦσε καὶ ἡ κυρά του… Δούλευαν οἱ ἄνθρωποι, μὰ δὲν εἶχαν μέλλον ἐδῶ.
Στὰ τρίτα ἤ τέταρτα ἤ πέμπτα ἐπεισόδια γιὰ τὸν Ἀλέξη, γιὰ τὸ κοράνι, γιὰ τὸν Καραμανλῆ, δὲν θυμᾶται ἀκριβῶς, τὸ ἔκλεισε γιὰ πάντα. Τὶς προηγούμενες φορὲς τοῦ εἶχαν σπάση τὸ μαγαζὶ λίγο. Τὴν τελευταῖα φορὰ ὅμως τοῦ πῆραν ἀκόμη καὶ τὶς κοῦπες τοῦ καφέ. Τίποτα δὲν ἄφησαν. Τίποτα.
Κι ἔτσι… Ὁ Γιῶργος ἀπὸ τὴν μία ἡμέρα στὴν ἄλλην εὑρέθη χωρὶς δουλειά. Συνέχεια

Ἁπλᾶ δεδομένα :
Όταν λέμε ΕΛΙΤ εννοούμε να είσαι ΠΛΟΥΣΙΟΣ αλλά να θέλεις να