
Τὴν Ἑλλάδα τῆς «μεταπολιτεύσεως», τῆς Γενεᾶς τοῦ Πολυτεχνείου (αὐτή μας διοικεῖ) καὶ τῶν κομματικῶν καπέλλων.
Τὴν Ἑλλάδα ποὺ ὑπερασπίζεται μὲ στεντόριο φωνὴ τὸ «δίκιο» τοῦ ἐργάτου, τὴν ἰδίαν στιγμὴ πού, μεθοδικά, φροντίζει νὰ ἀπαξιώνῃ τὸ ἴδιο τὸ ἐργατικό της δυναμικὸ ὑποσχομένη διορισμὸ σὲ δημόσιες θέσεις, οἱ ὁποῖες εἶναι, ἐν γένει, ἁπλὴ ἐργασία διαχειριστικῆς φύσεως, μὴ παραγωγικοῦ χαρακτῆρος. Συνέχεια



