Ἄκουγα πρὶν λίγες ἡμέρες στὸ γερμανικὸ ῥαδιόφωνο τὴν ἀνακοίνωση τῆς Ἑνώσεως Βιομηχάνων. Θέμα; Πόσοι κατηρτισμένοι, ἀνωτέρας μορφώσεως, λείπουν ἀπὸ τὴν γερμανικὴ οἰκονομία καὶ σὲ ποίους τομεῖς.
Ἡ ἀνακοίνωσις ἔλεγε ὅτι ἡ Ἕνωσις προσδοκᾷ ὅτι τὰ κενὰ θὰ καλυφθοῦν ἀπὸ προσέλευση νέων ἐργαζομένων ἀπὸ τὶς γειτονικὲς χῶρες τῆς Ἑνώσεως. Καί, ὡς κερασάκι, ὅτι τὸ πρόβλημα θὰ ἀντιμετωπισθῆ καὶ ἀπὸ τὴν συμμετοχὴ τῶν προσφύγων στὴν ἀγορὰ ἐργασίας. Συνέχεια


«οι Γερμανοί είναι φίλοι μας, θέλουν το καλό μας»