
Δύο κάννες σημαδεύουν -ὄχι καὶ τόσο …ἀνδρίκια – ἕναν δεμένον κι ἄοπλον!!!
Ἀπέφευγα, γιὰ λόγους εὐαισθησίας (ἔχουμε κι ἐμεῖς βέβαια τὰ εὐαίσθητα προσωπικὰ δεδομένα μας!) ν’ ἀναφερθῶ στὸ περιβόητο θέμα τῶν γερμανικῶν ἀποζημιώσεων. Ἤμουν ἑξήμισυ ἐτῶν ὅταν ἀνήμερα σχεδὸν τοῦ Ἁγίου Νικολάου τοῦ 1943 οἱ Γερμανοὶ πήγαιναν γιὰ σκοτωμὸ τὰ ἀδέλφια τοῦ πατέρα μου. Ἡ μάννα μου λέει πὼς μὲ κρατοῦσε ἀπὸ τὸ χέρι. Πέρασε τὸ αὐτοκίνητο μὲ τοὺς μελλοθανάτους ἀπὸ μπροστά μας, ὁ μικρὸς θεῖος μοὺ ἦταν δὲν ἦταν 30 ἐτῶν, σήκωσε τὸ χέρι καὶ μᾶς χαιρέτισε μὲ ἕνα πικρὸ χαμόγελο.
Συνέχεια




