
Πλάκα μᾶς κάνει ὁ δήμαρχος. Δὲν ξέρω ποῦ τὴν εὑρίσκει τὴν διάθεσι, ἀλλὰ μᾶς κάνει μεγάλη πλάκα.
Τόσα χρόνια οὔτε ἀστυνομία, οὔτε νόμος, οὔτε Σύνταγμα ὑπῆρχαν.
Δὲν θὰ μποροῦσα νὰ βάλω ἄλλον τίτλο!
Ἂν κι ὅλο αὐτὸ τελικῶς ἦταν μία καλοστημένη παράστασις, πρὸ κειμένου νὰ φθάσῃ ὁ αἰωνόβιος εὐκόλως στὴν ἐξουσία, δὲν μποροῦμε νὰ ἀρνηθοῦμε πὼς ὑπῆρξε σκάνδαλο. Ὑπῆρξε ἄφθονο χρῆμα ποὺ ἔρεε ἔνθεν κι ἔνθεν καὶ ὁ μόνος ποὺ τελικῶς τὴν πλήρωσε ἦταν ἁπλῶς ἕνα τσιράκι τοῦ Ἀνδρέα. Ὁ Κοσκωτᾶς.
Τί εἶναι ἕνας διάττων ἀστήρ;
Ἕνα πεφταστέρι. Δῆλα δή διαστημικὴ σκόνη ἢ μικροσκοπικὰ κομμάτια ἀπὸ μετεωρῖτες ποὺ εἰσέρχονται στὴν ἀτμόσφαιρα.
Λάμπουν ὅμως… Καὶ λάμπουν δυνατά… Σχεδόν φωτίζουν…
Τὰ κουδουνισμένα πιέζονται νὰ λάβουν ἀποφάσεις.
Ὁ GAP θέλει νὰ φύγῃ μὰ δὲν μπορεῖ.
Ὁ Ἀντωνάκης ἔρχεται καὶ δὲν ἔρχεται.
Στὸ μεταξύ, τοῦ τραπεζίτου τὸ κάγκελο γίνεται γιὰ τὴν καρέκλα.
(Τραπεζίτης πρωθυπουργός; Πῶς ἀκούγεται; Ὡς ὑποκατάστημα τῆς Goldman Suchs ἕνα πρᾶγμα μήπως;)
Ὁ ἕνας μένει, ὁ ἄλλος φεύγει, ὅλων οἱ καρέκλες τρίζουν κι ἐμεῖς τρίζουμε τὰ δόντια μας.
Στήν οὐσία δέν ἔχει παραιτηθεῖ, ἐπισήμως.
Τί λέγαμε σέ προηγούμενα ἄρθρα γιά τό θέατρο πού παίζεται ἀπό τήν πλευρά τοῦ Παπανδρέου, τῶν «κολλητῶν» του καί τοῦ συγκροτήματος Λαμπράκη; Προσέξτε. Τίποτα δέν εἶναι ἀλήθεια. Εἴπαμε ἔχουμε ἕνα πολιτικό σύστημα πού τό πρῶτο πού μαθαίνει γιά νά ἔχῃ πιθανότητες νά ἀναλάβῃ ἐξουσία εἶναι τό θέατρο. Ὅλο αὐτό πού «εἰσπράττουμε» ἀπό τό πολιτικό σύστημα καί τούς ὑποστηρικτές του – ποιός στηρίζει ποιόν, δέν ξέρω – εἶναι ἕνα θέατρο. Δέν μπορῶ νά σκεφτῶ κάτι ἄλλο ὅταν βλέπω αὐτά πού γίνονται….
Πρίν ἀπό λίγο τό Συνέχεια
Ὑπάρχει κάποιος ποὺ πιστεύει πὼς αὐτὸ τὸ ἔκτρωμα ποὺ πασκίζουν νὰ μᾶς φορτώσουν θά εἶναι κυβέρνησις ἐθνικῆς ἐνότητος; Ἢ σκέτο ἐθνική κυβέρνησις; Ἢ κάτι ….κυβέρνησις;
Ὑπάρχει κάποιος πού πιστεύει πώς αὐτή ἡ κυβέρνησις θά ἐπιτύχῃ ὅσα δέν ἐπέτυχαν οἱ προκάτοχοί της;
Ὑπάρχει κάποιος πού πιστεύει πώς τώρα σωθήκαμε; Συνέχεια