Σὲ ὅλην τὴν Εὐρώπη…
Ἄς μὴ βλέπουμε μόνον τὰ δικά μας προβλήματα…
Ὅλη ἡ Εὐρώπη, ἀκόμη καὶ ἡ Γερμανία, ποὺ ὑποτίθεται πὼς ἀναπτύσσεται μὲ μοναδικοὺς ῥυθμούς, ἔχει πλέον πρόβλημα.
Ὅμως ἡ πτώχεια, ἐὰν ἐξαιρέσουμε τὴν μεγάλη ἀγωνία αὐτῶν ποὺ τὴν βιώνουν, ἔχει νὰ προσφέρῃ μεγάλα ὅπλα σὲ αὐτοὺς Συνέχεια
Θὰ μᾶς τρελλάνῃ αὐτός!
Δὲν πάει ἄλλο! Ἤ μᾶς θεωρεῖ ἐν τελῶς ἠλιθίους ἤ ποντάρει στὴν ἀμνημοσύνη μας!
Ἄκου πατριωτισμὸ ὁ Ἀλέξης…
Καὶ στεφάνι στὸ μνημόσυνον τοῦ Παύλου Μελᾶ…
Συνέχεια
Ὅταν πρὸ μερικῶν ἐτῶν κάποιοι φίλοι ἔπιναν νερὸ στὸ ὄνομά σου Μάκη, τοὺς ἄκουγα καὶ παρέμενα σκεπτική.
Δὲν πολυμιλοῦσα… Κάτι θὰ ἤξεραν περισσότερο αὐτοί, ἔλεγα… Ὅμως ἐκεῖνο τὸ τσεκούρι Μάκη δὲν τὸ συγχωροῦσα… Δὲν τὸ καταλάβαινα… Δὲν χωροῦσε στὴν λογική μου…
Ἔλεγα μέσα μου: «δὲν γίνεται κάποιος ποὺ στὰ εἴκοσί του κυκλοφορεῖ μὲ τσεκούρι, στὰ σαράντα του νὰ ἔχῃ γίνῃ ἄνθρωπος… Ἀλλὰ καὶ πάλι… Μήπως τό κρατοῦσε γιά νά ἀμυνθῇ;»
Συνέχεια
Μια μέρα εμφανίστηκε σε ένα χωριό ένας άνδρας με γραβάτα. Ανέβηκε σε ένα παγκάκι και φώναξε σε όλο τον τοπικό πληθυσμό ότι θα αγόραζε όλα τα γαϊδούρια που θα του πήγαιναν, έναντι 100 ευρώ και μάλιστα μετρητά.
Οι ντόπιοι το βρήκαν λίγο περίεργο, αλλά η τιμή ήταν πολύ καλή και όσοι προχώρησαν στην πώληση γύρισαν σπίτι με το τσαντάκι γεμάτο και το χαμόγελο στα χείλη.
Ο άνδρας με τη γραβάτα επέστρεψε την επόμενη μέρα και πρόσφερε 150 ευρώ για κάθε απούλητο γάιδαρο, κι έτσι οι περισσότεροι κάτοικοι πούλησαν τα ζώα τους. Τις επόμενες ημέρες προσέφερε Συνέχεια
Τὴν σώσαμε τὴν Πατρίδα παλληκάρι…
Ἤ ὄχι;
Διότι μὲ ἐτούτους ποὺ ἔχουμε μπλέξει, ὄχι Πατρίδα, ἀλλὰ οὔτε καὶ τὸν ἀέρα στὰ πανιά της δὲν πρόκειται νὰ σώσουμε…
Αὐτά τά κουδουνισμένα; Τά ἀνήθικα; Τά κτήνη;
Αύτά τά σούργελα πού θεωροῦν τήν χώρα τσιφλίκι τους;
Πού δέν σέβονται οὔτε τά τυπικά; Τά πολύ τυπικά; Πού δέν βγάζουν τόν σκασμό ὅταν πρέπει καί ὁμιλοῦν ὅταν δέν χρειάζεται ἤ ὅταν δέν πρέπει;
