Τὰ «καλὰ» παιδιά ποὺ κάνουν ὅ,τι τοὺς ἀρέσει.
Ἀγοράζουν, πωλοῦν, ἐξοντώνουν, ὁρίζουν….
Τὰ «καλλίτερα» παιδιά….
Ὅλοι ξέρουμε τὴν ἀθλιότητα καὶ τὰ μαγειρέματα. Ὅλοι γνωρίζουμε πὼς μὲ κάποιον τρόπο ὅλο αὐτὸ τὸ καθεστῶς, μοναδικό του σκοπό ἔχει μόνον τὴν ὑφαρπαγὴ καὶ τὸ δικό του βόλεμα. Βόλεμα ὅμως ποὺ …κακομαθαίνει καὶ ἀπαιτεῖ κι ἄλλο βόλεμα.
Τὰ βολέματα ὅμως φέρνουν κουκουλώματα, «ἐξυπηρετήσεις», δεσμεύσεις, ὑποχρεώσεις, ὑποχωρήσεις καὶ …λοιπὰς ἐπιχορηγήσεις!
Ἕνας φαῦλος κύκλος… Ἕνας ἀέναος κύκλος ὑφαρπακτῶν, σιωπῶν καὶ καταληστεύσεως τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ!
Κι ὁ λαὸς παρατηρητής, σιωπηλός, ἀπογοητευμένος, ἀηδιασμένος… Καὶ γεμάτος ἐρωτηματικά! Γιατί κάποιοι εἶναι ἔτσι καὶ κάποιοι ἄλλοι εἶναι Συνέχεια
Ὁ Βασίλης Μαρκεζίνης κι ὁ Θεόδωρος Καρυώτης, ἔχουν φάει τὰ δάκτυλά τους στὰ πληκτρολόγια γιὰ νὰ μᾶς μάθουν τὶ ἀκριβῶς εἶναι ἡ ΑΟΖ. Ἔχουν λείωσει τὰ παπούτσια τους στὸ πήγαινε κι ἔλα, γιὰ νὰ μᾶς παρουσιάσουν τὸ μεγάλο θέμα τῆς ΑΟΖ. Ἔχουν χύσει ποτάμια ἱδρώτα γιὰ γιὰ κατανοήσουμε τὸ τί ἀκριβῶς εἶναι ἡ ΑΟΖ.
Καὶ τελικῶς, έμεῖς οἱ κοινοί θνητοί, μάθαμε, κατανοήσαμε, ἀντιληφθήκαμε, μάλιστα σὲ τόσο καλό σημεῖο, ποὺ μποροῦμε πλέον νὰ τὴν παρουσιάσουμε καὶ σὲ ἕνα μικρό Συνέχεια
Φῦγε τώρα…
Ανοικτή προ-ειδο-ποίηση του Δημήτρη Ιατρόπουλου, ως συμμετοχή στην Παγκόσμια Ημέρα της Ποίησης
Αυτά τα σύννεφα είναι δικά μας, και τα ποτάμια αυτής της χώρας και τα δέντρα. Και όλα τα κορίτσια και τα αγόρια και τα πουλιά.
Τί νὰ σχολιάσω τώρα ἐγώ; Ὁ Νετάκιας κι ὁ Στάθης τὰ λένε ὅλα!
Μόνον οἱ βρυκόλακες (ζόμπυ) ἔχουν αὐτὴν τὴν ἱκανότητα: νὰ βαδίζουν ἀκόμη κι ὅταν εἶναι νεκροί… Νεκρός πνευματικά… Νεκρός πολιτισμικά… Νεκρός πολιτικά… Νεκρός κοινωνικά… Νεκρός συνειδησιακά… Νεκρός ἠθικά….
Κι ὅμως.. Ἔτσι ἀκριβῶς εἶναι…. Νεκρός…. Θὰ πέσῃ μόνος του ἢ θὰ τὸν παρασύρῃ τὸ παλιρροϊκό κύμα τῆς Ἰαπωνίας; Εἴπαμε, τὸ τσουνάμι ξεκίνησε… Σαρώνει καὶ ξεπλένει…. Καὶ μετὰ ἕνας καθαρός πλανήτης….