Εἶναι σίγουρο ὅτι αὐτὸ ποὺ ἐζωγράφισε ὁ καλλιτέχνης ἦταν κατὰ παραγγελίαν τοῦ νεκροῦ.Δὲν θὰ εἶμαι ἀκριβὴς στὴν περιγραφή, γιατί δὲν θέλω νὰ προδώσω τὴν ταὐτότητα τοῦ ἐνοίκου, ποὺ ἀρέσκεται νὰ ὀνομάζῃ τὸν ἐνταφιασμένο ἡ ἀρχαιολογία. Πρόκειται γιὰ κυνήγι τοῦ παρελθόντος, ὅπου συμμετεῖχαν Φίλιππος, Ἀλέξανδρος καὶ ἄλλοι. Πρὶν ἀκόμη ἀνοιχθῇ ὁ τάφος, ἡ εἰκόνα θὰ ἔπρεπε νὰ προϊδεάσῃ γιὰ τὸν ἔνοικο. Ἁπλῶς, ἀργότερα, εἴκοσι ἄλλα πράγματα στὸ ἐσωτερικό, θὰ ἐπεβεβαίωναν τὴν ἀρχικὴ ἰδέα. Αὐτὸ θὰ συνέβαινε βέβαια ἐὰν αὐτοὶ ἦσαν ἐπιστήμονες στὴν οὐσία.
Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Τσίντσιφος Ἀστέριος
Ὄμορφες νομισματικὲς ἱστορίες
Ἡ θεὰ Νίκη, ποὺ μόνον αὐτὴν ἐγνώριζε ὁ Ἀλέξανδρος, ἐπιστρέφει στὴν Μακεδονία καὶ θέλει νὰ παραδώσῃ περικεφαλαία καὶ ἀσπίδα, τοῦ νεκροῦ πλέον Ἀλεξάνδρου στὴν μητέρα τοῦ Ὀλυμπιάδα, ποὺ κάθεται σὲ χαμηλὸ κάθισμα μὲ λιονταρίσια πόδια. Δείχνει νὰ ἔχῃ στάση προσμονῆς καὶ ἔτσι ὑποδέχεται τὴν Νίκη.
Διὰ τὴν Ἀμφίπολιν μὲ …ἀγάπη!!!
ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΡΧΑΙΟΥΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΦΙΠΟΛΙ ΜΕ ΑΓΑΠΗ
«Ἔστιν ἱερὸν τῆς Κλειοῦς ἐν Ἀμφιπόλει ἱδρυθὲν ἀπέναντι τοῦ Ῥήσου μνημείου ἐπὶ λόφου τινός».
Ἡ Ἄγνωστος Μακεδονία
Ὁ ὑποτιθέμενες τάφος τοῦ Φιλίππου στὴν Βεργίνα εἶναι, λέει, βασιλικός, γιατί ἦταν πλούσιος σὲ κτερίσματα!!! Σὲ σύγκρισι μέ ποιόν ἄλλον; Ἐὰν ὅλοι οἱ Μακεδονικοὶ τάφοι δωμάτια ἦσαν ἀσύλητοι, τότε μπορεῖ νὰ ἦταν ἀπὸ τοὺς πτωχοτέρους!!! Χωρὶς συγκριτικὸ παράγοντα, τὸ νὰ χαρακτηρίζῃς κάτι πλούσιο ἢ πτωχό, εἶναι ἀκανονόμαστο.
Βέβαια, κοντὰ στὴν ὀνομάτισι τοῦ τάφου καὶ στὴν κλοπὴ τοῦ ὀνόματος τῶν ΑΙΓΩΝ ἀπὸ τὴν Ἔδεσσα, αὐτὸ εἶναι πταίσμα.
Θαμμένη εἴσοδος Ἀμφιπόλεως;
ΕΘΑΨΑΝ ΔΙΑ ΤΗΣ ΠΕΡΙΒΟΛΟΥ, ΕΙΣΟΔΟ;
Πάντα θὰ εἶναι ἐπίκαιρο, ὅσο ἡ κατάχωσις παγιώνεται. Στὶς δυο περυσινές φωτογραφίες ποὺ ἡ πρώτη ἐπισημαίνει τὸ ἐπίμαχο σημεῖο, προσετέθη καὶ ἡ σημερινή, ποὺ δείχνει πόσο καλὰ ἀποκαταστήσατε τὸ τοπίο. Ἔτσι μεταφέρω αὐτολεξεὶ τὴν παλαιὰ ἀνάρτηση. 
Διάσωσις περιβόλου Ἀμφιπόλεως διὰ τῆς …καταχώσεως!!!
Ο ΠΕΡΙΒΟΛΟΣ ΕΧΘΕΣ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ
Ἐχθές, μετὰ τὴν ἀναχώρησή μου ἀπὸ τὴν Ἀμφίπολι, ἀνέβηκα ἔως τὴν εἴσοδο τῆς ἀνασκαφῆς καὶ συναντήθηκα, συμπτωματικῶς, μὲ μίαν ὁμάδα τουριστῶν, ποὺ ἀνέβηκε νὰ δῇ τὸν περίβολο. Περίμεναν, προφανῶς, νὰ δοῦν τὴν θέα τῆς δευτέρας φωτογραφίας, ὅπου, ἀπὸ τὸ ἴδιο σημεῖον, φαινόταν ὁ περίβολος. Εἶδαν ὅμως τὴν θέα τῆς πρώτης φωτογραφίας, ὅπου ὁ λόγος, μετὰ τὴν κατάχωση τοῦ περιβόλου, ἔγινε ὅπως ἦταν πρὸ τῆς ἀνασκαφῆς. Ἡ ἀπορία τους ἦταν μεγάλη κι ἐγὼ τοὺς ἐξήγησα πώς, κατὰ τὸν ἀρχιτέκτονα, κινδύνευε ἡ στατικότητα τοῦ μνημείου καὶ γιὰ αὐτὸ ὑπέγραψε τὴν κατάχωση. Τοὺς εἶπα ἀκόμη ὅτι, κατ’ ἐμέ, ἡ δικαιολογία ἦταν ἀστεία καὶ ὅτι ἐὰν πράγματι ἦταν ἔτσι, δὲν θὰ προχωροῦσαν νύκτα στὴν πράξη. Οὐδεὶς τοὺς πῆρε εἴδηση, μὰ οὔτε καὶ οἱ συνένοχοι δημοσιογράφοι ἔγραψαν κάτι.