Σφαγεῖον Νο 2012!!!

«Every twelve seconds».
Πώς μπορεί κάτι να είναι εντάξει αν το αισθάνεσαι τόσο φρικτά ανόσιο;

Το βιβλίο, του πολιτικού επιστήμονα Τimothy Pashirat για τα Αμερικανικά βιομηχανικά σφαγεία (‘Every Twelve Seconds: Industrialized Slaughter and the Politics of Sight’), δίνει μια εξήγηση, στις φρικτές του εικόνες, για το τί σημαίνει «πολιτική της εικόνας», politics of sight: πώς καθιστώντας μιαν ανόσια και φρικτά απάνθρωπη πρακτική αόρατη, άηχη και άοσμη την καθιστά πιο υποφερτή κι αποδεκτή.

Κι εξηγεί γιατί οι νομοθέτες της Πολιτείας της Utah έχουν καταστήσει παράνομο να πιάνεις δουλειά σε ένα σφαγείο, abattoir, με σκοπό να γράψεις ένα βιβλίο γι’ αυτό. Αλλά και γιατί 100% των εργαζομένων σε αυτά αλλάζουν δουλειά σε ένα χρόνο. «Καλοψημένο το φιλέτο σας;»

Σφαγεῖον Νο 2012!!!2

Δεν ξέρω γιατί σκέφτηκα το βιβλίο του Pashirat για τα Αμερικανικά βιομηχανικά σφαγεία, και την επιβεβλημένη νομοθετικά εξαφάνιση των σφακτικών, εκδαρτικών εικόνων.
Στην Κύπρο των Μνημονίων, και τα αλληλοσυγχαρητήρια Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και Κυβερνώντων για την… επιτυχία των Προγραμμάτων Κοινωνικής Σφαγής. Σφαγεῖον Νο 2012!!!1
Στην Νήσο των Σφαγίων, όπου μην περιμένετε να δείτε στις τηλεοράσεις σας τις εικόνες που ούτε στην Utah βλέπετε.
Slaughter and the Politics of Sight!

Τῖτος Χριστοδούλου

(Visited 182 times, 1 visits today)




Leave a Reply