Ἔχουν πλέον αὐτοακυρωθεῖ…

Ἔχουν πλέον αὐτοακυρωθεῖ...Στον πόλεμο κανείς ποτέ δεν είναι σίγουρος. Όλοι φοβούνται, όλους τους διακατέχει η αβεβαιότητα. Για τον λόγο αυτό εφευρέθησαν οι στρατηγοί.

Οι στρατηγοί έχουν μια και μόνη αποστολή. Να κάνουν τους στρατιώτες, τους υπαξιωματικούς και τους αξιωματικούς να πιστεύουν ότι δεν είναι αφημένοι στην τύχη τους, ότι δεν πηγαίνουν στα τυφλά, ότι κάποιο στιβαρό χέρι τους οδηγεί. Ότι μπορεί οι ίδιοι να μην ξέρουν για που βαδίζουν, αλλά αυτό δεν έχει σημασία, επειδή ξέρει πολύ καλά το χέρι.

Εξ ορισμού, λοιπόν, ο στρατηγός μπορεί να έχει όλες τις ιδιότητες που μπορούν να αποδοθούν σε ένα ανθρώπινο όν πλην μιας. Της αμηχανίας. Ως άνθρωπος, βέβαια, μπορεί να είναι κι αυτός πότε πότε αμήχανος, αλλά ως στρατηγός δεν επιτρέπεται να το δείχνει. Αν το δείξει αυτοαναιρείται και τότε το στράτευμα διαλύεται. Ξαναμαζεύεται όταν νοιώσει ότι βρέθηκε κάποιος άλλος να το οδηγήσει. Γενικά πολύ δύσκολα ξαναμαζεύτεται όπως ήταν. Γιαυτό και αλλάζουν από καιρού εις καιρόν οι ισορροπίες δυνάμεως ανάμεσα στα κράτη και τις ηγεμονίες. Επειδή οι στρατηγοί τους έδειξαν αδυναμία.

Εν προκειμένω ο Καραμανλής, η Ντόρα, ο Βαγγέλης και οι πέριξ αυτών υπασπιστές είναι φανερά αμήχανοι. Αδυνατούν να αποφασίσουν να εκτελέσουν τους στασιαστές και, όπως είναι φυσικό, στο στράτευμα αρχίζουν να παρουσιάζονται συμπτώματα απειθαρχίας. Κάποιοι κατώτεροι αξιωματικοί απεφάσισαν να πάρουν την μοίρα τους στα χέρια τους, οδηγώντας ο καθένας την δική του ανεξάρτητη ομάδα.

Αυτό που παραβλέπουμε, όμως, είναι ότι ο βασιλεύς Καραμανλής ήταν πάντοτε αμήχανος. Είχε όμως βρει ένα καλό τρικ για να ξεφεύγει από την ερευνητική ματιά των στρατιωτών του. Εμφάνιζε την αμηχανία του ως βαθύ στοχασμό. Και την σιωπή του ως ακραία μορφή ψυχραιμίας. Και ο κοσμάκης το πίστευε.

Το έχει πει άλλωστε και ο Ποιητής.

«Προ πάντων δε άνθρωπος λιγομίλητος.
Θάταν βαθύς στες σκέψεις, διεδίδετο,
κ’ οι τέτοιοι τόχουν φυσικό να μη μιλούν πολλά.»

Αλλά φευ!

«Μήτε βαθύς στες σκέψεις ήταν, μήτε τίποτε.
Ένας τυχαίος, αστείος άνθρωπος.
Πήρε το όνομα του θείου του, ντύθηκε σαν Καραμανλής,
έμαθ’ επάνω, κάτω σαν Καραμανλής να φέρεται•
κ’ έτρεμεν η ψυχή του μην τυχόν
χαλάσει την καλούτσικην εντύπωσι
μιλώντας με βαρβαρισμούς δεινούς τα ελληνικά,
κ’ οι Κιουπκιολήδες τον πάρουν στο ψιλό,
ως είναι το συνήθειο τους, οι απαίσιοι.»

Τι σημαίνουν όλα αυτά. Ότι η πειθαρχία πλέον χάθηκε. Αν οι στρατηγοί δεν παραδώσουν σε νέους, νέους με αγέρωχο βλέμμα και σταθερή περπατησιά, το στράτευμα θα αρχίζει να αναζητά την τύχη του αλλού. Ακόμη και αν οι αποτυχημένοι στρατηγοί κερδίσουν λίγο χρόνο, ακόμη και αν κερδίσουν λίγες μάχες, θα χάσουν τον πόλεμο. Έχουν πλέον αυτοακυρωθεί.

Θέμης Καζαντζίδης

φωτογραφία

(Visited 176 times, 1 visits today)




Leave a Reply