Ἡ σχέσις μου μὲ τὴν «χρυσῆ αὐγὴ» ἄρχισε ὅταν ἔπεσε στὰ χέρια μου τὸ βιβλίου τοῦ Νικολάου Ἐξάρχου (τοῦ Μιχαλολιάκου καλὲ) «Adolf Hitler, 1945», ποὺ τὸ ἐδιάβασα μονοροῦφι θυμᾶμαι. Τότε κατάλαβα τί παραμύθια μοῦ ἐσέρβιριζαν τόσα χρόνια γιὰ τὸν ἅγιον ἐκεῖνον ἄνθρωπο τὸν Χίτλερ… …
Τὸν ἔνοιωσα…
Τὸν ἀγάπησα… Συνέχεια



Τὴν ἱερὴ θέση τοῦ Οἴνου καὶ τῶν οἰνοπνευματωδῶν (ποὺ δὲν ἀποκαλοῦνται τυχαῖα Spirits!) στὸν ἑλληνορωμαϊκὸ κόσμο καθὼς καὶ σὲ ὅλες τὶς ἄλλες θρησκεῖες-κλάδους τῆς Ὑπερβορείας τὴν γνωρίζετε. 
