Ἕνα ἄλλο, ἀπὸ τὰ χαριτωμένα πράγματα ποὺ κυκλοφοροῦν στὸν ἐγχώριο πολιτικὸ διάλογο, εἶναι ὁ περίφημος «χωρισμὸς ἐκκλησίας-κράτους».
Δὲν θὰ πῶ ὅτι ἐὰν θέλῃς νὰ θέσῃς τέτοιο θέμα, καλλίτερα νὰ πᾷς σὲ μίαν σκανδιναυϊκὴ χώρα ἢ στὴν Βρεταννία, ποὺ ὑπάρχει κανονικὴ θεοκρατία, ἀλλὰ θὰ θίξω τὸ γεγονὸς ὅτι αὐτὸ ἐκφέρεται ἀπὸ ὑποστηρικτὲς ἑνὸς φιλελευθέρου οὐδετέρου κράτους, τὴν στιγμὴ ποὺ τὸ ἑλληνικὸ κράτος ἔχει συμπεριφερθεῖ, πραγματικά, ὡς τέτοιο κράτος, μόνον ὡς πρὸς τὴν ἐκκλησία. Συνέχεια


