Ὁ κάθε δύστροπος ἄνθρωπος δὲν στέκεται μόνος μπροστά μας.
Κουβαλάει μαζύ του συναισθήματα πληγωμένα, κατάλοιπα τῶν παιδικῶν τοῦ χρόνων…
Ἴσως τὶς ἀπαιτήσεις μιᾶς πολὺ αὐστηρῆς οἰκογενείας, ἀνικανοποίητες ἀνάγκες, ντροπή, ψυχικoὺς πόνους, ἀβεβαιότητα γιὰ τὸ πάρον, ἀνασφάλειες γιὰ τὸ μέλλον. Συνέχεια →

Εἶναι πολὺ περίεργο τὸ συναίσθημα ποὺ γεννᾶ ἡ συνειδητοποίησις τῆς ἀπὸ κάθε πλευρὰ περικυκλώσεώς μας.
Μὰ εἶναι καὶ μία ἐξαιρετικὴ ἀφορμὴ γιὰ νὰ προβληματισθοῦμε, νὰ ἀποφασίσουμε τὸ τὶ πρέπει καὶ ἀπαιτεῖται νὰ διασώσουμε καὶ νὰ ἐπιτρέψουμε στὴν Ἀνάγκη νὰ μᾶς χαράξῃ νέους βηματισμούς, μὲ νέους ῥυθμοὺς καὶ νέες στοχεύσεις. Συνέχεια →

Ὥρα σιγὰ σιγὰ νὰ ἀνασκουμπωνόμεθα…
Ὥρα νὰ μαζεύουμε τὶς δυνάμεις μας…
Ὥρα νὰ κάνουμε τοὺς ἀπολογισμούς μας καὶ νὰ ξεκινήσουμε… Συνέχεια →

Ὅ,τι δήποτε ἀπὸ τὶς «αὐτοματοποιημένες» συμπεριφορές μας μᾶς «ὑποχρεώνει» νὰ καταλήγουμε δυστυχεῖς καὶ φοβισμένοι, ἔχει κάποιο αἴτιον κάπου στὸ παρελθόν μας. Τὸ αἴτιον αὐτὸ εἶναι μία ἐρμηνεία ἑνὸς σημαντικοῦ, γιὰ ἐμᾶς, γεγονότος ποὺ μᾶς ἔχει σημαδεύση ἐντόνως, σὲ περιόδους τέτοιες ποὺ ἀδυνατούσαμε νὰ προστατευθοῦμε μόνοι μας καὶ ἀναμέναμε ἀπὸ τὸ περιβάλλον μας νὰ σπεύσῃ γιὰ νὰ μᾶς προστατεύσῃ, δίχως ὅμως καὶ νὰ (θέλὴ ἢ νὰ δύναται νὰ τὸ) πράξῃ. Συνέχεια →

Μία ἐρώτησις ἀστεία, ἐὰν ἀναλογισθοῦμε πὼς τὴν σήμερα σωτῆρες δὲν ὑπάρχουν.
Οἱ σωτῆρες πέθαναν, μαζὺ μὲ κάθε τι ποὺ ἐπρόδωσαν.
Καὶ μείναμε σαστισμένοι ὅλοι μας νὰ κυττᾶμε τὸ αὔριο δίχως ἐλπίδες, ὄνειρα, προοπτικές… Συνέχεια →