Γίνεσαι Ὀδυσσεύς.

Μὲ κουρέλια ἔφθασε στὴν Ἰθάκη ὁ Ὀδυσσεύς.
Γυμνός, λίγο πρίν, στὴν χώρα τῶν Φαιάκων.
Μὰ αὐτὰ τὰ κουρέλια, ἢ ἀκόμη καὶ ἡ γύμνια του, δὲν τοῦ ἀπεστέρησαν τὸ Βασίλειό του.
Ἀντιθέτως μάλιστα… Συνέχεια →

Νομίζω ὅτι οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι βασανίζονται ἀπὸ μιὰ διπλὴ προσδοκία: νὰ εἶναι πάντα σημαντικοὶ στὴν μνήμη κάποιου καὶ ἐκεῖνοι ποῦ τοὺς πλήγωσαν νὰ ἐπανορθώσουν. Συνέχεια →

Σεπτέμβριος…
Ἀπὸ τὰ ἀρχαῖα χρόνια αὐτὸς ὁ μῆνας ἤταν τὸ ξεκίνημα τῆς καινούργιας χρονιᾶς.
Μῆνας περισυλλογῆς ποὺ μᾶς δίνει τὴν εὐκαιρία νὰ κάνουμε μιὰ καινούργια ἀρχὴ καὶ νὰ σκεφτοῦμε ὅλα αὐτὰ ποὺ ἔχουν ἀληθινὴ ἀξία. Συνέχεια →

Ἀπὸ μίαν τόσην δὰ λεπτούλα κλωστούλα διατηρεῖται ἀκόμη ἡ ἰσχὺς τῶν δεσμῶν μας.
Μίαν κλωστούλα ποὺ ἀδυνατοῦμε νὰ διακρίνουμε, ἀκόμη, διότι εἶναι καὶ …ἀόρατη, μὰ καὶ …ἀδαμάντινη, ἀλλά, κυρίως, εἶναι ἡ δική μας ἄρνησις ποὺ τῆς προσδίδει ἀκόμη τὴν ὁποιανδήποτε ἰσχύ!!! Εἶναι, ἐν ὀλίγοις, ἕνα (ἂς ποῦμε…!!!) κατάλοιπο τῶν προαιωνίων «προμηθειακῶν ἀδαμαντίνων (κυριολεκτικῶς!!!) δεσμῶν», ποὺ ἂν καὶ ἀδυνατούσαμε νὰ διακρίνουμε, ἐν τούτοις καὶ ὑπαρκτὰ ἦσαν καὶ τόσο ἰσχυρά, ποὺ οὔτε νὰ ἀνασάνουμε μᾶς ἐπέτρεπαν μά, τελικῶς, ὁ «φωτισμός» τους σιγά-σιγὰ τὰ ἀποσυνθέτει.
Ὅμως… Αὐτὸ τὸ «ὄμως», τὸ τόσο κραυγαλαῖο τώρα πιά, μᾶς ὑποχρεώνει, συνειδητῶς ἢ ἀδυνειδήτως, νὰ τὰ διακρίνουμε αὐτὰ τὰ δεσμά, νὰ τὰ σπάσουμε καὶ ἐπὶ τέλους νὰ ἀπελευθερωθοῦμε πλήρως. Συνέχεια →

Γιὰ νὰ ὑπεισέλθῃ μία μόλυνσις σὲ ἕναν ὀργανισμό, ποὺ θὰ τὸν ἀπειλήση σοβαρά, πρέπει νὰ συνυπάρξουν παραλλήλως πολλὲς συμπτώσεις καί, κυρίως, ὁ ἴδιος ὁ ὀργανισμὸς νὰ ἔχῃ ἀπωλέσῃ μεγάλους βαθμοὺς ἐκ τῶν ἀμυντικῶν του μηχανισμῶν.

Γιὰ νὰ ἐπεκταθῇ ἡ μόλυνσις τόσο, ὅσο νὰ σκοτώσῃ κάποιον ὀργανισμό, ἀρκεῖ μόνον ἡ περιορισμένη γραμμὴ ἀμύνης αὐτοῦ τοῦ ὀργανισμοῦ ἢ ἡ ἀναγκαία παρά-πληροφορία, ποὺ δημιουργεῖ στὸν ὀργανισμὸ ψευδαισθήσεις καλῆς λειτουργίας του. Συνέχεια →