Πίστις σὲ μίαν ἰδέα, ἡ μεγίστη τῶν ἀρετῶν.

Παρακολουθούμε τον τελευταίο καιρό την αθρόα ένταξη στον ΣΥΡΙΖΑ πρώην μελών του πάλαι-ποτέ ΠΑΣΟΚ. Η εικόνα που σχηματίζουν είναι εικόνα πανικού χιλιάδων αρουραίων που εγκαταλείπουν το πλοίο που καίγεται και σαλτάρουν σ ένα άλλο!
Στον αντίποδα μερικοί απ΄ τους παλιούς στρατιώτες ή αξιωματικούς του κόμματος, πιστοί στα πρώτα οράματά τους της δεκαετίας του ’70, το παλεύουν ακόμα άσχετα απ το κόστος. Αξιοθαύμαστη αυτή η πίστη και προσήλωση, παρ όλο που στο βάθος γνωρίζουν ότι αφ΄ ενός ο αγώνας τους είναι καταδικασμένος και πως τα οράματα αυτά είχαν απ’ την αρχή των Συνέχεια

Μόνον οἱ ζωντανοὶ μποροῦν νὰ νοιώσουν…

Ο παλμός μιας χορδής …
Ο παλμός του Τόξου …
Ο παλμός της Λύρας …

Ο Τοξοβόλος Λυράρης Απόλλων των Ηρωικών Μελωδιών …
Συνέχεια

Ἄς φωτισθῇ αὐτὴ ἡ χρονιά…

Δὲν ἀλλάζω τὰ γράμματα, ἄν καὶ θὰ ἔπρεπε νὰ γράψω «ἄς φωτισθῇ αὐτὴ ἡ Κρονιὰ ἀπὸ τὸ Κρόνιο ..Φῶς.»
Γιατί γράφω κάτι τέτοιο, ἄν καί πολλοί θά …τρομάξουν;
Ὁ Κρόνος, κατὰ τὸν Ἡσίοδο, ἦταν ὁ καλλίτερος βασιλεὺς τῶν ἀνθρώπων. Τότε ὅλοι εὐημεροῦσαν καὶ ὅλοι ἦταν εὐτυχεῖς.
Τὸ γιατί, τὸ πῶς, τὸ πότε συνέβῃ ἡ μεγάλη ἀλλαγὴ ἐκείνη, ποὺ τὸν ἔστειλε στὰ Τάρταρα, εἶναι μεγάλη ἱστορία, τῆς ὁποίας Συνέχεια

Δύο Πομακοχώρια ζητοῦν νὰ …ἐνωθοῦν μὲ τὴν Ἑλλάδα!!!

Καλά, ἄς μὴ τὸ κάνουμε θέμα. Γνωρίζουμε πὼς Ἑλλάδα δὲν ὑπάρχει πλέον. Ἔχουν πλανηθῇ οἱ ἄνθρωποι, διότι ἐδῶ καὶ μερικὲς δεκαετίες κάποιοι καταχρῶνται τὸ ὄνομα τῆς Ἑλλάδος, τὴν στιγμὴ ποὺ τὸ ἔχουν ἀντικαταστήσῃ μὲ τὸ Ἑλλαδοκαφριστάν.
Παρ’ ὅλα αὐτά, ἀκριβῶς αὐτὴ ἡ λεπτομέρεια ἀποδεικνύει πὼς οἱ Πομάκοι ἔχουν συνείδησι Ἕλληνος! Κι ἄς ὑπάρχουν οἱ δουλόσποροι, οἱ τουρκόσποροι καὶ οἱ πάσῃς φύσεως γυφτόσποροι ποὺ ἀλλοιώνουν ἱστορικὲς ἀλήθειες καὶ ἐκβιάζουν Συνέχεια

Μία βιομηχανία πρὸς μίμησιν!!!

Τελικῶς αὐτὴ ἡ χώρα εἶναι γιὰ ἀφανισμό, πλὴν ἐλαχίστων ἐξαιρέσεων. (Οἱ ἐξαιρέσεις ἰσχύουν σὲ κάθε κανόνα!!!)
Ὅμως, τὰ φωτεινὰ παραδείγματα πρὸς μίμησιν, εἶναι πάντα ἐδῶ, παραμένοντας ὥς φωτεινοὶ φάροι, ἱκανοὶ νὰ μᾶς φωτίσουν δρόμους, ποὺ ἔως πρὸ τινός δὲν βλέπαμε. 
Συνέχεια

Ἡ ἀλλαγὴ εἶναι ἡ χαρὰ τῆς ζωῆς.

 

Ὅσο πικρὸ καὶ ἂν εἶναι ἕνα Τέλος, τὸ γλυκαίνει πάντα ἡ προσμονὴ μιᾶς νέας Ἀρχῆς…
Διδασκόμενοι τὸ Ἐχθές, Δημιουργοῦμε τὸ Αὔριο.
Ἐμβαπτιζόμαστε στὸ Παρελθόν, γιὰ νὰ κάνουμε τὸ ἅλμα στὸ Μέλλον. Συνέχεια