Ἡ ὑπόσχεσις τῆς ἀλλαγῆς.

Μια σκέψη για όσους λείπουν…

Ο ερχομός του Νέου Έτους 2013 βρίσκει την Ελλάδα φτωχή.
Φτωχή από το σημαντικότερο αγαθό που κατέχει μια χώρα.
Τους νέους της…

Μια χώρα όμως δεν είναι ένα Έθνος.
Και το Ελληνικό Έθνος αυτή την στιγμή έχει διασκορπιστεί στα τέσσερα σημεία του Ορίζοντα, προσπαθώντας να Συνέχεια

Τὸ μεγαλύτερο ἀπὸ τὰ ἔξοδά μας εἶναι ὁ χρόνος.

Τὸ μεγαλύτερο ἀπὸ τὰ ἔξοδά μας εἶναι ὁ Χρόνος…
Καταναλώνουμε τόσο πολὺ χρόνο… γιὰ νὰ ἔχουμε τόσο πολὺ Τίποτα… Συνέχεια

Ποιός θὰ στήσῃ τὴν Ἑλλάδα τοῦ αὔριο;


Ἡ Ἑλλάδα ποὺ τρώει τὰ παιδιά της. Ἡ Ἑλλάδα ποὺ διώχνει τὰ παιδιά της. Ἡ Ἑλλάδα ποὺ πληγώνει τὰ παιδιά της. 

Εἶναι μερικὲς ἀπὸ τὶς φράσεις ποὺ ἔχουμε μάθει νὰ ἀκοῦμε σὲ κάθε εὐκαιρία. Ἔχουμε πάρα πολλὲς φορὲς διαπιστώσει τὴν ἀλήθεια τους ὅμως. 

Πόσες καὶ πόσες φορὲς δὲν ἔστειλε τὰ  παιδιά της στὰ ξένα; Ἀπ’ ἀρχῆς γεννήσεως κόσμου, τὰ παιδιὰ τῆς Ἑλλάδος μία θάλασσα διασκίζουν καὶ ἕναν δρόμο διατρέχουν…

Ἔχει ὁ Ἕλλην τὸ δαιμόνιον τῆς ἐξερευνήσεως μέσα στὸ γονίδιό του. Μὲ ἕνα πανὶ Συνέχεια

Πρωτοχρονιὰ στὸ Μέτωπο.

Δύο φωτογραφίες ἁλίευσα ἀπὸ τὸ διαδίκτυο, κι ἀφοροῦν στὸν Ἑλληνοϊταλικὸ πόλεμο τοῦ 1940-1941. 
Στὸ τελευταῖο ἔπος τῶν Ἑλλήνων.
Καὶ οἱ δύο σὲ χειμωνιάτικα τοπία, (ἡ μία σὲ χιονισμένο), μὲ στρατιωτικὲς χλαίνες, παρουσιάζοντάς μας μίαν ἄλλην ὀπτική, γιὰ τὰ ὅσα μάθαμε ἐμεῖς γιὰ τὴν Πρωτοχρονιά.
Μάθαμε εἰρηνικὲς σὲ εἰκόνες, ζήσαμε μὲ ἀσφάλεια καὶ θαλπωρή, ἀντιληφθήκαμε τὸν κόσμο ἀλλοιῶς…

Συνέχεια

Τὸ καλλίτερο δῶρο…

Τὸ καλλίτερο δῶρο γιὰ ἐφέτος εἶναι νὰ ἀφιερώνουμε χρόνο στοὺς γύρω μας.
Ἔτσι παραχωροῦμε ἕνα μέρος ἀπὸ τὴν ζωή μας ποὺ δὲν μποροῦμε ποτὲ νὰ ἀναπληρώσουμε !
Τὰ δῶρα εἶναι μόδα, ὁ χρόνος ὄχι !
Συνέχεια

Πρωτοχρονιά. Θύμησες Ἀθανασίου Τόλιου, γεννηθεῖς τὸ ἒτος 1904.

Εἶναι ἡ Ἀγάπη αὐτὴ ποὺ μᾶς ὁρίζει, ἡ ἀγάπη γιὰ τὸν τόπο μας, γιὰ τὴν Ἑλλάδα μας… Αὐτὴ ἡ ἀγάπη μᾶς κάνει δυνατούς, ἒτοιμους νὰ προσφέρουμε ἀπὸ τὸν ἑαυτό μας, ἀπὸ τὴ σκέψη μας, ἀπὸ τὴ ζωὴ μας. Ἀγάπη ἀγνή, πολύτιμη…

«‘Απὸ μικρὸς μόλις 6 ἐτῶν ἦμουν πολὺ περίεργος νὰ παρακολουθῶ καὶ νὰ ἀφουγκράζομαι τοὺς ἡλικιωμένους καὶ νὰ μαθαίνω ἱστορίες ποὺ συζητοῦν καὶ στοίβαζα στὸ μυαλό μου ὃλα ὃσα ἂκουγα, μὰ σὰν ἀγράμματος, Δ΄ Δημοτικοῦ, δὲν μποροῦσα νὰ ἀξιοποιήσω καὶ μὲ κατεῖχε μεγάλη πικρία ἒως ὃταν διορίστηκε δάσκαλος στὸ χωριό μου ὁ Τσάμης Κωνσταντῖνος ἀπὸ τὰ Ρονσαίϊκα Ἀγρινίου, ποὺ διψοῦσε γιὰ ἱστορίες.
Συνέχεια