ἐν γάρ χερσί τέλος πολέμου, ἐπέων δ’ ἐνί βουλῆ
τῶ οὒ τι χρή μῦθον ὀφέλλειν, ἀλλά μάχεσθαι.
Στὰ χέρια σου εὑρίσκεται τὸ τέλος τοῦ πολέμου, τῶν δὲ λόγων στὴν συνέλευσι.
Γιὰ αὐτὸ δὲν πρέπει νὰ ὁμιλοῦμε πολύ, ἀλλὰ νὰ μαχόμεθα.
Ὅμηρος, Ἰλιάς (Ραψωδία Π, Στίχοι 630 – 631)
—– —– —– Συνέχεια
Ὄχι, δὲν εἶναι γιὰ νὰ γελάσουμε…
Μόνον γιὰ νὰ συνειδητοποιήσουμε τὸν δρόμο ποὺ ἔχουμε νὰ διανύσουμε…
Μακρύς; Τραχύς; Ἀπέραντος; Συνέχεια
Στὸ γονίδιο τοῦ Ἕλληνος «ῥέουν» δύο θεοί: ὁ Ἔρως καὶ ὁ Πόλεμος … Ἀφροδίτη καὶ Ἄρης.
Ὁ Ἕλλην εἶναι λαὸς Πολεμιστής … γιὰ αὐτὸ τὸν λόγο οἱ ἐπίδοξοι δυνάστες του, καὶ κυρίως τὰ ντόπια προδοτικὰ «τσιράκια» των, τὸν καλοῦν νὰ πάρῃ τὰ ὅπλα. Συνέχεια
Ὁ νοῦς τοῦ ἀνθρώπου εἶναι μιὰ σοφίτα στὴν ὁποία πρέπει νὰ στριμώχνῃ καὶ νὰ στοιβάζῃ κάθε εἴδους ἔπιπλα ἢ ἄλλα πράγματα, σύμφωνα μὲ τὴν ἐπιλογή του. Ὁ ἀνόητος κουβαλᾶ ἐκεῖ ὅ,τι ἄχρηστο εὕρει στὸν δρόμο του, ἀπὸ πεταγμένα στὰ σκουπίδια ξύλα ἕως κουρέλλια. Ἔτσι, συσσωρεύει πλῆθος ἀχρείαστα ἀντικείμενα κι ἀφήνει ἔξω ὅ,τι δήποτε θὰ μποροῦσε νὰ τοῦ φανῇ χρήσιμο κάποιαν στιγμή. Συνέχεια
Τὸ εἶχε πεῖ σὲ μιὰ συνέντευξή του ὁ ἀείμνηστος Νίκος Καροῦζος: «Μεταξωτοὶ ἄνθρωποι». Μιλοῦσε γιὰ κάποιους χωρικοὺς ποὺ εἶχε συναντήσει στὴ Λέσβο. Ἀγράμματοι ἦταν, ἀλλὰ σοφοί. Καί, προπάντων, τρυφεροὶ μὲ τοὺς ἄλλους. Ἁπαλοί, χωρὶς γωνίες ποὺ κόβουν, χωρὶς καχυποψία, δίχως ἔπαρση καὶ ἐπιθετικὴ εἰρωνεία ποὺ πληγώνει. Μεταξωτοὶ ἄνθρωποι …; Συνέχεια
«Μικρὸς παραπονιόμουν ποὺ δὲν εἶχα παπούτσια νὰ φορέσω στὰ πόδια μου…
Ἔως ὅτου ἐγνώρισα κάποιον δίχως πόδια…» Συνέχεια
