Βιάζεται πολύ ὁ κόσμος νά τόν στείλῃ στόν «ἀγύριστο». Πρός τό παρόν, κάνει διακοπές στήν Κόστα Ῥίκα. Ὑποτίθεται ὅτι πῆγε γιά τό συνέδριο τῆς σοσιαλ(η)στικῆς διεθνοῦς τῆς ὁποίας εἶναι πρόεδρος, τρομάρα του.
Στό Πατρινό Καρναβάλι τοῦ ἔκαναν τήν κηδεία του. 
Τό κηδειόχαρτο ἔγραφε «πέθανε ὁ θεῖος» καί «σήμερα κηδεύουμε τόν τρισκατάρατο ΓΑΠ. Γιά καλή μας τύχη ἔφυγε ἀπό τήν πολιτική σκηνή. Λοιποί συγγενεῖς, ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑΟΣ, ΔΝΤ».
Δεῖτε καί φωτογραφίες ἀπό τό Συνέχεια
Γράφει ο ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ Γ. ΚΑΡΑΚΑΤΣΑΝΗΣ*
O θάνατος είναι ένα βιολογικό φαινόμενο και πρέπει να έχει εφαρμογή σε όλους τους ζωντανούς οργανισμούς, φυτικούς και ζωικούς. Τα κριτήρια του θανάτου, όμως, είναι δυνατόν να είναι διαφορετικά για τους διάφορους οργανισμούς. Το κατάλληλο κριτήριο θανάτου για τα θερμόαιμα ζώα είναι η οριστική διακοπή της κυκλοφορίας οξυγονωμένου αίματος, η οποία ακολουθείται από απώλεια της ακεραιότητας των κυτταρικών μηχανισμών από τους οποίους εξαρτάται η ζωή και από την έναρξη της αποσύνθεσης.
Ο θάνατος των ανθρώπων είναι ένα αντικειμενικό βιολογικό φαινόμενο και είναι δυνατόν να ορισθεί ως η αμετάκλητη διακοπή της λειτουργίας του οργανισμού, θεωρουμένου ως ενιαίου όλου. Το κατάλληλο κριτήριο διάγνωσης του θανάτου στον άνθρωπο είναι η μη αναστρέψιμη διακοπή της κυκλοφορίαςοξυγονωμένου αίματος.
Όπως είναι γνωστό, μέχρι το έτος 1968 το κριτήριο διάγνωσης του θανάτου του ανθρώπου ήταν η μη αναστρέψιμη διακοπή της κυκλοφορίας του αίματος και της αναπνευστικής λειτουργίας. Το έτος Συνέχεια
Εἶπα σήμερα νά μήν ἀκολουθήσω τά τετριμμένα. Βαρέθηκα τήν γκρίνια, τήν οἰκονομική κρίσι, τήν κατάθλιψι, τούς τοκογλύφους, τά τσιράκια τους, τόν Δράκουλα Βενιζέλο πού μᾶς πίνει τό «αἷμα», τόν Γάπατο καί τούς γλεῖφτες του, τόν Παπαδήμ(ι)ο τόν φυτεμένο ἀπό τούς ξένους νταβατζῆδες, τό χαζοκοῦτι, τούς φίλους, τούς συγγενεῖς. Ὅλους καί ὅλα.
Προσπαθῶ νά κάνω θετικές σκέψεις. «Τσάκισα» μερικά καταΐφια ἀπό τόν Βάρσο (οἱ κατοικοῦντες στό κλεινόν ἄστυ θά τόν ἔχουν ἐπισκεφτεῖ, φαντάζομαι), τραγουδάω, ἔχω βάλει ἀκουστικά (νύχτα, γάρ) στά αὐτιά καί ἀκούω μουσική πολύ δυνατά. Ἔτσι γιά νά εὐθυμήσω λίγο, βρέ ἀδερφέ.
Κάτι, ὅμως, μέ γυρίζει πίσω στά «τετριμμένα». Κάτι δέν μπορῶ νά ξεχάσω. Κάτι δέν Συνέχεια
Τέτοιες εἰκόνες, τελευταίως, βλέπουμε πολύ συχνά. Πῶς ἀντιδρᾶμε;
Συνήθως, γυρίζουμε ἀλλοῦ τό κεφάλι γιατί μᾶς σοκάρουν. Δέν ἀντέχουμε νά βλέπουμε τόση δυστυχία. Ἐμεῖς νά περνᾶμε καλά……Ἤ ντρεπόμαστε γιατί ξέρουμε ὅτι ἔχουμε βάλει κι ἐμεῖς τό «λιθαράκι» μας στήν κατάντια αὐτοῦ τοῦ τόπου.
Ἕνα κείμενον ποὺ μὲ ἀγγιξε βαθύτατα!
Ποὺ μᾶς ἀφορᾶ ὅλους…
Ποὺ…
Καλλίτερα νὰ τοῦ ῥίξετε μίαν ματιά… Συνέχεια
Ο άνθρωπος μαθαίνει το σωστό είτε ηθελημένα (με εσωτερική αναζήτηση), είτε με το στανιό (το σύμπαν δουλεύει γιʼ αυτόν).
Η πλειοψηφία των πολιτών σήμερα μαθαίνει με τον δεύτερο τρόπο. Σε αναγκάζει, με τα γαμίσια που σου στέλνει, να καταλάβεις το σωστό. (Αν το καταλάβεις δεν γίνεται να μην το πράξεις, δεν σʼ αφήνει).
Τον αυριανό ήρωα μην τον ψάχνεις σε αυτούς που ξέρουν τα πολλά και «κηρύττουν» στους λοιπούς (εμού συμπεριλαμβανομένης), ούτε σε ομάδες «αντιστασιακές» (στους σαν στρατιωτάκια παραταγμένους), μην τον ψάχνεις στον πνευματικό κόσμο, στα έδρανα, στα υψηλά πατώματα. Τον αυριανό ήρωα αναζήτησέ τον στον.. ΓΕΙΤΟΝΑ!!!
