
Ἐγὼ τὸν γουστάρω τὸν Μαυρογιαλοῦρο… Τοὺς ἄλλους δὲν γουστάρω…
Στὶς δύσκολες ἡμέρες ποὺ διαβιοῦμε τὸ κυριότερον μέλημά μας ἔχει καταντήσῃ νὰ εἶναι ἡ ἀναζήτησις κομμάτων, προσώπων καὶ κινημάτων ποὺ θὰ μᾶς βγάλουν ἀπὸ τὰ ἀδιέξοδα.
Κυττᾶμε δεξιά, κυττᾶμε ἀριστερά, κυττᾶμε στὸ κέντρο… Κάπου κυττᾶμε… Καὶ θέλουμε, ἔχουμε ἀνάγκη νὰ πιστεύουμε, πὼς ἡ ὅποια μας ἐπιλογὴ θὰ εἶναι καὶ λύσις…
Ὅμως αὐτὴ ἡ λύσις καταλήγει συντόμως νὰ …μὴν εἶναι λύσις!!!
Δῆλα δὴ πρέπει ξανὰ καὶ ξανά, νὰ περνᾶμε ἀπὸ τὰ ἴδια καὶ τὰ ἴδια, πονῶντας ὅμως πάντα πολὺ περισσότερο ἀπὸ τὴν Συνέχεια



Ὁ Βενιζέλος τά ἔχει βάλει μέ τήν Χρυσῆ Αὐγή καί ὁ Σαμαρᾶς μέ τούς Ἀνεξαρτήτους Ἕλληνες. Νομίζουν ὅτι θά καρπωθοῦν τίς ψήφους τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ, ὅταν ξαναγίνουν ἐκλογές. Γιατί δέν θά ἀργήσῃ πολύ νά πέσῃ ἡ τρικομματική-τριτοκοσμική «κυβέρνησις», πού κυβερνᾶ μέ πρᾶξεις νομοθετικοῦ περιεχομένου καί πέρνοντας ἐντολές ἀπό τό Βερολῖνο. Αὐτό κι ἄν εἶναι φασισμός.