Τὰ κουδουνισμένα πιέζονται νὰ λάβουν ἀποφάσεις.
Ὁ GAP θέλει νὰ φύγῃ μὰ δὲν μπορεῖ.
Ὁ Ἀντωνάκης ἔρχεται καὶ δὲν ἔρχεται.
Στὸ μεταξύ, τοῦ τραπεζίτου τὸ κάγκελο γίνεται γιὰ τὴν καρέκλα.
(Τραπεζίτης πρωθυπουργός; Πῶς ἀκούγεται; Ὡς ὑποκατάστημα τῆς Goldman Suchs ἕνα πρᾶγμα μήπως;)
Ὁ ἕνας μένει, ὁ ἄλλος φεύγει, ὅλων οἱ καρέκλες τρίζουν κι ἐμεῖς τρίζουμε τὰ δόντια μας.
Δὲν βγαίνει μὲ τίποτά. Τί κοιλοπονᾶ ἡ μάνα του, τί κτυπιέται, τί οὐρλιάζει… Ἀλλὰ στὴν γέννα δὲν φθάνουμε γιὰ νὰ ποῦμε τὰ συγχαρήκια.
Τραβᾶ σὲ μᾶκρος.
Δὲν θέλει νὰ ἰδῇ τὸ φῶς τοῦ Ἡλίου. Κι ἐδῶ ποὺ τὰ λέμε, τί νά τό κάνῃ; Σὲ μερικὲς ἑβδομάδες ξέρει πὼς θὰ μᾶς ἀφήσῃ χρόνους. Καλλίτερα λοιπὸν εἶναι στὸ σκότος τῆς μήτρας.
Στήν οὐσία δέν ἔχει παραιτηθεῖ, ἐπισήμως.
Τί λέγαμε σέ προηγούμενα ἄρθρα γιά τό θέατρο πού παίζεται ἀπό τήν πλευρά τοῦ Παπανδρέου, τῶν «κολλητῶν» του καί τοῦ συγκροτήματος Λαμπράκη; Προσέξτε. Τίποτα δέν εἶναι ἀλήθεια. Εἴπαμε ἔχουμε ἕνα πολιτικό σύστημα πού τό πρῶτο πού μαθαίνει γιά νά ἔχῃ πιθανότητες νά ἀναλάβῃ ἐξουσία εἶναι τό θέατρο. Ὅλο αὐτό πού «εἰσπράττουμε» ἀπό τό πολιτικό σύστημα καί τούς ὑποστηρικτές του – ποιός στηρίζει ποιόν, δέν ξέρω – εἶναι ἕνα θέατρο. Δέν μπορῶ νά σκεφτῶ κάτι ἄλλο ὅταν βλέπω αὐτά πού γίνονται….
Πρίν ἀπό λίγο τό Συνέχεια
Μέλη του ΣΥΡΙΖΑ ανήρτησαν πανό στην ΑκρόποληΜε σύνθημα «σταματήστε τις κυβερνήσεις των τραπεζιτών» γραμμένο στα αγγλικά
Αὐτὸ γίναμε. Ἐκτὸς τῶν ἐγχωρίων ἔχουμε γεμίσει πλεόν κάθε μας γειτονιὰ μὲ ὅλων τῶν εἰδῶν τὰ φιντάνια καὶ τὰ κοπρόσκυλα.
Τὴν ἀφρόκρεμα τοῦ ἐγκλήματος ἔχουμε μαζέψει ἐδῶ.
Ὅποιος ἀπατεὼν ἀνὰ τὴν Ὑφήλιο ἀναζητᾶ χῶρο δράσεως, ἐδῶ καταλήγει!
Ἔως καὶ Πανεπιστημιακὸ τμῆμα θὰ δημιουργήσουν.Ἤδη ἔχουν καταλάβει ὅλους τοὺς ἀπαραιτήτους χώρους πρὸ κειμένου νὰ ἐπιτύχουν τὴν τελεία τους ἐκπαίδευσι!
Ποῦ ἀλλοῦ πιό χαλαρά;
Ποῦ ἀλλοῦ πιό ἀσφαλεῖς οἱ κακοποιοί;
ΓΙΑ ΝΑ ΜΗ ΞΕΧΝΙΟΜΑΣΤΕ! ΘΥΜΑΣΤΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ ΣΤΟ ΚΟΥΚΟΥΛΩΜΑ;
Την υπενθυμίζω σε εκείνους που νομίζουν ότι…δεν υπάρχουν περιθώρια συναίνεσης!!! Οι μάσκες των δήθεν “αντιπάλων” πέφτουν και συναινούν όταν λειτουργούν τα συντεχνιακά αντανακλαστικά ή όταν κινδυνεύουν να ζημιωθούν οι δανειστές. Τότε με το αίτημα του λογιστικού ελέγχου συνέβαιναν και τα δύο.
