Ὑπάρχουν δύο τρόποι νὰ διδαχθῇ κάποιος ἀπὸ τὸ φαινόμενο Κουβέλη.

Ὁ πρῶτος, συντριπτικὰ πιὸ διαδεδομένος στὰ τάιμ-λάιν μας, πλὴν ἀπολύτως λανθασμένος καὶ παραπλανητικός, εἶναι νὰ τὸν κρίνῃ ὡς πολιτικὸ μὲ τὰ συνήθη στερεότυπα, νὰτὸν μετρήσῃ ὡς δεῖγμα ἀναφορὰς πολιτικῆς (ἀ)συνεπείας καὶ φθηνοὺ τσαρλατανισμοῦ, νὰ τὸν περιγελάσῃ καὶ νὰ τὸν εἰρωνευθῇ. Συνέχεια
Διαβάστε τό,
Εἶδα τὶς εἰδήσεις τῆς ΕΡΤ καὶ ἔνοιωσα πὼς εἶμαι Σουηδός, Νορβηγὸς ἢ καὶ Δανὸς πολίτης.
Ἀδιαμφισβήτητα, πατώντας μόνον ἐπάνω σὲ ἱστορικὰ στοιχεία, τὰ ὅποια συγγράματα τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων σήμερα ἀκόμη ὑπάρχουν, ἀνήκουν δικαιωματικά, στοὺς φυσικούς τους κληρονόμους. Κι ἐπεὶ δὴ φυσικοὶ κληρονόμοι αὐτῶν τῶν δημιουργῶν εἶναι οἱ σημερινοὶ Ἕλληνες, θεωρητικῶς καὶ μόνον, τὰ ὅποια συγγραφικὰ δικαιώματα (ἐὰν ὑπάρχουν), ἀνήκουν μόνον στοὺς Ἕλληνες. Κατ’ ἐπέκτασιν, λογικὰ σκεπτόμενοι καὶ μόνον, ὅλα αὐτὰ τὰ ἔργα τῶν παππούδων μας θὰ ἔπρεπε νὰ τὰ διαχειρίζεται κάποιο ὑπουργεῖον τῆς Ἑλλάδος. 