Ὁ οἰκονομικὸς ἀναλφαβητισμὸς καὶ ἡ ἔκτασίς του στὴν κοινωνία μας εἶναι ἕνα θέμα ποὺ μὲ ἀπασχολεῖ διαρκῶς, μιᾶς καὶ πλέον τὸν συναντῶ σὲ κάθε μου βῆμα.
Ἀπὸ τὴν λειτουργία τῆς ἀγορᾶς (συναλλαγές), τὴν τραπεζικὴ λειτουργία ἔως καὶ τὴν λειτουργία θεσμῶν, ὅπως ἡ δικαιοσύνη, τὸ θέμα ἔχει λάβη τεράστιες διαστάσεις. Πολῖτες μὲ σπουδὲς καί, ὑποτιθεμένη, μόρφωση-ἐκπαίδευση ὄχι μόνον ἀδυνατοῦν νὰ κατανοήσουν βασικὲς οἰκονομικὲς ἔννοιες, ἀλλὰ ἀγνοοῦν πλήρως καθημερινὲς οἰκονομικὲς λειτουργίες, ὅπως, παραδείγματος χάριν, ἡ λειτουργία τοῦ χρήματος-νομίσματος, ποὺ ἔχουν οἱ ἴδιοι στὴν τσέπη τους. Συνέχεια
Ἡ Τρόικα τῶν «7 χρόνια κάναμε λάθος», μαζὺ μὲ τὸν ΣΥΡΙΖΑ ποὺ ξεπλένει κάθε μνημόνιο, κάνουν ἐπιτέλους πράξη τὰ προφητικὰ λόγια τοῦ Τέλογλου καὶ περνοῦν νόμο γιὰ τὸ ἄνοιγμα τῶν καταστημάτων τὶς Κυριακές. 
Λὲν πὼς ἡ ποιότης τοῦ χιοῦμορ ἑνὸς ἀνθρώπου εἶναι ἀντίστοιχος τοῦ βαθμοῦ τῆς εὐφυΐας του.
Δὲν μπορῶ νὰ καταλάβω γιατί εἶναι κακὸ ποὺ ἡ Πρωτομαγιὰ παύει νὰ εἶναι ἡμέρα ἀπεργίας καὶ γίνεται ἐπισήμως ἀργία. Ἀρκετὰ πιὰ μὲ τὴν ὑποκρισία καὶ τοὺς ἐξωραϊσμούς. Ἀργία ἦταν πάντα, οὔτως ἢ ἄλλως.