«Γιὰ δυὸ μῆνες οἱ φοιτητὲς ποὺ εἶχαν ξεσηκωθεῖ ζοῦσαν ὑπὸ τὴν τρομοκρατία τοῦ ἐλεγχομένου ἀπὸ τοὺς Ἑβραίους Ρουμανικοῦ Τύπου ποὺ ἀσταμάτητα ὑπερέβαλε γιὰ τὴν ἀπόπειρά μας γιὰ «ἐκδίκηση» καὶ τὶς «καταστροφικὲς» συνέπειες ποὺ θὰ εἶχε γιὰ τὴν χώρα. Κι ἔτσι, ξαφνικά, ὅλοι αὐτοὶ (ὁ τύπος) εἶχαν μεταβληθεῖ σὲ ..προστάτες τῶν «ἀπαραβάτων συμφερόντων τοῦ κράτους» καὶ ἀπαιτοῦσαν καθημερινὰ ἀπὸ τοὺς πολιτικοὺς νὰ πάρουν ῥιζικὰ μέτρα ἐνάντια στὸ Ἐθνικὸ κίνημα τὸ ὁποῖο ἔπρεπε νὰ παταχθῇ μὲ μεγαλυτέρα σκληρότητα. Συνέχεια
Ὁ Φάκελλος τῆς Κύπρου εἶναι 
Ἕνας… δεύτερος θάνατος περίμενε τὸ «‘Ἕλλη» δέκα χρόνια μετὰ τὴν βύθισή του. Τὸ 1950 δύο ἐπιχειρηματίες τῆς Τήνου προσέλαβαν ἕξι σκαφανδροφόρους κι ἀνέσυραν κομμάτια τοῦ πλοίου γιὰ νὰ τὰ πουλήσουν ὡς σκρᾶπ (χρησιμοποιημένα μέταλλα) στὴν Ἰταλία. Γιὰ δύο ὁλόκληρα χρόνια ἔβγαζαν κομμάτια τοῦ βυθισμένου πλοίου χωρὶς κάποιος ἀπὸ τὶς τοπικὲς ἀρχὲς νὰ συγκινηθῇ.