Οἱ ἀπερίτμητοι τῇ καρδίᾳ καὶ τοῖς ὠσὶν
(Πράξεις, 7:51)
Γράφει ὁ
Δημήτριος Μιχαλόπουλος
Εἶναι ἄδικο καὶ ἐπιστημονικῶς ἀβάσιμο νὰ ἀποῤῥρίψῃ κάποιος τὸν δραματικὸ τόνο ποὺ χαρακτηρίζει τὶς σκηνὲς τὶς ὁποῖες περιγράφουν ὅλοι ὅσοι ἀναφέρονται στοὺς διωγμοὺς τῶν Ἰουδαίων, εἴτε ἀπὸ τοὺς Καθολικοὺς βασιλεῖς τῆς Ἱσπανίας, κατὰ τὰ τέλη τοῦ ΙΕ΄ αἰώνα, ἢ ἀπὸ τὴν ἡγεσία τῆς Ἐθνικοσοσιαλιστικῆς Γερμανίας, τὶς δεκαετίες τοῦ 1930 καὶ τοῦ 1940. Συνέχεια
Ἡ ἱστορία τῆς ἀπανθρώπου μεταχειρίσεως τῶν αἰχμαλώτων στρατιωτῶν τοῦ Ἑλληνικοῦ στρατοῦ τὸ 1946-49 ἀπὸ τὸ ΚΚΕ!
Ἄλλη μία πτυχὴ τοῦ «ἠθικοῦ πλεονεκτήματος» τῆς Ἀριστερᾶς!
Μετὰ ἀπὸ ἑπτὰ χρόνια αἰχμαλωσίας καὶ καταναγκαστικῶν ἔργων στὴν Ἀλβανία οἱ Ἕλληνες φιλοῦν τὸ χῶμα τῆς πατρίδος, μετὰ τὴν ἀπελευθέρωσή τους. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἄγνωστη ἱστορία τους
Μὲ τὴν εὐκαιρία τῆς ἐπανόδου τῶν πρώτων αἰχαμαλώτων ἀπὸ τὴν Ἀλβανία τὴν 24ην Αὐγούστου 1956 (ἰδὲ φωτογραφία στὴν προβλῆτα τοῦ Πειραιῶς, ποὺ φιλοῦν τὸ χῶμα τῆς πατρίδος).
Σχετικὸ κείμενο γιὰ αὐτὸ τὸ δραματικὸ γεγονὸς στὸ πέρας τῆς δημοσιεύσεως.
Συνέχεια
Τὸν Αὔγουστο τοῦ 1828 ἐξεδηλώθη ἐπίσημα ἡ καθολικὴ ἐπιθυμία τοῦ κυπριακοὺ λαοῦ γιὰ Ἕνωση μὲ τὴν Ἑλλάδα. Ἐστάλη ὑπόμνημα στὸν Ἰωάννη Καποδίστρια στὸ ὁποῖο διετυπώνετο μὲ σαφήνεια τὸ σχετικὸ αἴτημα.
Εἶναι ἀπορίας ἄξιον τὸ γεγονὸς ποὺ ἔρχομαι σήμερα νὰ σᾶς παρουσιάσω καί, δυστυχῶς μας, εἶναι κι αὐτὸ ἀποσιωποιημένον, ὅπως τόσα καὶ τόσα ἄλλα. Καὶ αὐτὴ ἡ σιωπὴ εἶναι ποὺ μὲ πονηρεύει καὶ μὲ κάνει νὰ ὑποψιάζομαι τὰ χειρότερα… τὰ πολὺ χειρότερα.
Ἀλλὰ αὐτὰ εἶναι ἄλλης ἀναρτήσεως θεματολογία…. Συνέχεια
Σὰν σήμερα, στὶς 3 Αὐγούστου τοῦ 1977, ἄφησε αὐτὸν τὸν μάταιο κόσμο ὁ ἀρχιεπίσκοπος Μακάριος Γ΄, ὁ πρῶτος πρόεδρος τῆς Κυπριακῆς Δημοκρατίας…
Τὴν γνώμη μου γιὰ τόν, κατ’ ἄλλους «Ἐθνάρχη» (ἀλήθεια, ποίου Ἔθνους;;;) καὶ κατ΄ ἄλλους «σατανόπαπα», τὴν ἔχω γράψῃ λεπτομερῶς στὸ βιβλίο μου: «Κύπρος 1974- Ἡ Μεγάλη Προδοσία».
Ἔγκειται σὲ ἐσᾶς νὰ ἀντιληφθεῖτε τὰ σκοτεινὰ σημεῖα τῆς προσωπικότητός του, διαβάζοντας τὶς ἐπόμενες γραμμές…
«Τὸ ἐρώτημα εἶναι ἀφοῦ ὅλοι ἤξεραν ὅτι ἡ Τουρκία θὰ εἰσέβαλε στὴν Κύπρο μετὰ τὸ πραξικόπημα, γιατί ὁ Μακάριος δέν ἔκανε ὁποιανδήποτε προσπάθεια νά ἀποτρέψῃ τήν σίγουρη τουρκική στρατιωτική παρέμβαση στήν Κύπρο;
Ἡ ἀπάντησις εἶναι στὸ ὅτι ὁ Μακάριος: Συνέχεια
31 Ἰουλίου 1920.
Ἀπ’ τὴν γωνία τῆς ὁδοῦ Παπαδιαμαντοπούλου ὁ Ῥῶσσος ἀκόλουθος παρακολουθοῦσε σαστισμένος τὴν σκηνή: «Εἶδα τοὺς στρατιῶτες νὰ στήνουν τὸν ἄνθρωπο μὲ τὸ ἄσπρο κοστοῦμι ἐμπρὸς σὲ ἕναν τοῖχο. Ὕστερα ἔκαναν τέσσερα βήματα πίσω. Τότε μόνον κατάλαβα ὅτι ἐτοιμάζονταν νὰ τὸν ἐκτελέσουν. Ἐμεῖς περιμέναμε τὸ τρᾶμ καὶ ἕνας ἄνθρωπος, ἑκατὸ μέτρα πιὸ κάτω, περίμενε τὸν θάνατο.» Συνέχεια
