Ἔτσι, νὰ τοὺς μαζεύουμε, νὰ τοὺς ταΐζουμε, νὰ τοὺς κοιμίζουμε, νὰ τοὺς παρέχουμε τὰ πάντα δωρεάν, ἀπὸ ἐκπαίδευσι ἔως ἐπιδόματα γιὰ νὰ συντηροῦν σκηνὲς καὶ θάμνους, νὰ τοὺς κανακεύουμε γενικῶς, νὰ τοὺς λέμε κι εὐχαριστῶ ποὺ μᾶς προτίμησαν… Κι αὐτοὶ νὰ παραπονοῦνται… Τοὺς στερήσαμε τὸ γλέντι. (Στὸ μεταξὺ ἔχουν φτιάξει τὰ σπίτια τους στὴν πατρίδα τους, τὰ μαγαζιά τους, τὶς ἐπιχειρήσεις τους… Πλήρωνε Ἕλληνα… Καὶ φέρνε Καστανίδηδες γιὰ νὰ σὲ λένε καὶ ῥατσιστὴ ἀπὸ ἐπάνω…)
Εἶπαν λοιπὸν πὼς ἔπρεπε νὰ τὸ διοργανώσουν μόνοι τους τὸ γλεντάκι…




Ἐὰν ἡ Μακεδονία εἶναι ἐνιαῖος χῶρος, τότε αὐτομάτως ἀνήκει στοὺς Μακεδόνες. Ἐὰν ἀναζητήσουμε τοὺς Μακεδόνες, θὰ πρέπῃ νὰ ἀνατρέξουμε στὴν ἱστορία. Ἀπὸ ἐκεῖ εὐκόλως ἀντιλαμβανόμαστε πὼς ἦταν Δωριεῖς, πρωτοξάδελφά μας. Δῆλα δή Ἑλληνικὸ φύλο. Δῆλα δή, μία ἀπὸ τὰ ἴδια τοῦ λοιποῦ Ἑλληνικοῦ πληθυσμοῦ.