Ἡ Ἀνθρωπότης δὲν εὑρίσκεται σὲ μεγάλον κίνδυνο. Σὲ μεγάλο κίνδυνο εὑρίσκεται ὅλος ἐκεῖνος ὁ μηχανισμὸς ποὺ προσπάθησε (κι ἐπέτυχε μερικῶς) νὰ διατηρῇ ἐν σκοτασιστικῇ δουλείᾳ τὴν Ἀνθρωπότητα, ἐδῶ καὶ αἰῶνες, καθὼς ἐπίσης καὶ νὰ τὴν ἐλέγχῃ μέσα ἀπὸ παραμυθολογίες, δοξασίας καὶ Παρὰ Φῦσιν τακτικές. Καὶ σαφῶς δὲν εἶναι ἡ πρώτη φορά, μέσα στὴν γνωστή μας … Συνέχεια
Δύσκολον; Ἀδύνατον; Παράλογον;
Εἶναι πολὺ εὔκολο νὰ κλεινόμεθα στὰ καβούκια μας καὶ νὰ θεωροῦμε ἑαυτοὺς θύματα. Εἶναι ἀκόμη εὐκολότερον νὰ μυξοκλαῖμε διαρκῶς αἰσθανόμενοι παγιδευμένοι. Καί, τελικῶς, εἶναι ἰδιαιτέρως εὔκολο τὸ νὰ θεωροῦμε ἑαυτοὺς ἐξηρτημένους ἀπὸ ἁλυσίδες ἀόρατες καὶ ὀρατές, πιστεύοντας πὼς δὲν εἴμαστε ἱκανοὶ κι ἄξιοι νὰ δράσουμε οὐσιαστικῶς γιὰ νὰ ἐπέλθουν ῥιζικὲς ἀλλαγές, δικαιολογῶντας ἔτσι ἀκόμη καὶ … Συνέχεια
Κάθε φορὰ ποὺ θέτουμε ἕναν στόχο, μικρὸ ἤ μεγάλο, ὀφείλουμε νὰ τοῦ ἀφοσιωνόμεθα ὁλοκληρωτικῶς. Ἀνεξαρτήτως τοῦ ἐὰν θὰ πάη, ἤ ὄχι, καλά, ἡ στόχευσίς μας, ἐμεῖς ὀφείλουμε νὰ δόσουμε τὸν χρόνο μας καὶ τὸν κόπο μας, ἐὰν θέλουμε νὰ ἐπιτύχουμε.
Τὸ νὰ διαβιοῦμε σὲ ἕναν κόσμο ὅπου ἡ ἀσκήμια ἐπικρατεῖ δὲν εἶναι κάτι καλό, ἀλλὰ καθίσταται ἀνεκτό, ἐφ΄ ὅσον, ἄλλος περισσότερο κι ἄλλος λιγώτερο συμβιβαζόμεθα, ἐξ ἀνάγκης. Ἡ ἐπιβιώσεις εἶναι ἀνάγκη καὶ ἡ ἀνάγκη αὐτὴ ξεθωριάζει τὶς ἄλλες, τὶς ἐπίσης οὐσιώδεις.
Κι ἐμεῖς δὲν τὸ ἔχουμε ἀντιληφθεῖ. Ἡ ζῳὴ χρειάζεται, γιὰ νὰ τὴν ζήσουμε, δύο σημαντικὰ στοιχεῖα: Νὰ παραμένουμε, ὅσο τὸ δυνατον πιὸ κοντὰ στοὺς φυσικοὺς νόμους, ὡς ἄτομα καὶ ὡς κοινωνίες, ἀλλὰ καὶ νὰ μποροῦμε κάθε μας στιγμή, ὅπου κι ὅπως θὰ εἴμαστε, νὰ παραμένουμε …ἀνοικτοὶ στὸ νέο καὶ νὰ ἀπολαμβάνουμε αὐτὸ ποὺ ἔχουμε. Μικρὸ … Συνέχεια
