Τὸ δρεπάνι εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ σύμβολα τοῦ Χρόνου, καὶ πιὸ συγκεκριμένα τοῦ τέλους του. Κάθε τὶ ποὺ ὑπάρχει ἔχει τὸν χρόνο του, αὐτὸν ποὺ τοῦ ἔχει κατανεμηθῆ, καὶ τὸ τέλος τοῦ χρόνου του σημαίνει τὸ τέλος τῆς ὑπάρξεώς του.
Ἀντί τῶν εἰδήσεων νά …πεταχθοῦμε ἔως τήν Στουρνάρα 288; (ἀναδημοσίευσις)
Καλησπέρα μας… Εἰδήσεις σὲ λίγο… Καὶ τὶ εἰδήσεις… Πλήρεις καταθλίψεως καὶ γενήτορες ἀρνητικῶν σκέψεων… Σκέψεων ποὺ τελικῶς μᾶς καταντοῦν πιὸ ἀδυνάμους καὶ πιὸ ἀνεκτικοὺς στὶς βουλὲς τοῦ κάθε λογῆς ὑπανθρωπαρίου…
Οἱ πύρηνες ἀλεποῦδες…
Οἱ πύρηνες ἀλεποῦδες μαζεύονται στὸ ἱερὸ δένδρο τὰ μεσάνυκτα, στὴν ἀρχὴ τοῦ χρόνου.
Θανατηφόρα μνημόνια
Τελικὰ ἡ κρίσις ὁδηγεῖ ὅλο καὶ περισσοτέρους ἀνθρώπους σὲ πρόωρο θάνατο. Τὸ στρές, κάποτε ἦταν τὸ προνόμιο τῶν Πιλότων καὶ τῶν Χρηματιστῶν ποὺ πέθαιναν στὰ 50-55 ἀπὸ καρδιά. Τώρα τῶν δημοσιογράφων (πρόσφατο λυπηρὸ πρὸ ἡμερῶν, ἀλλὰ θυμᾶμαι, γιὰ παράδειγμα, τὴν περίπτωση ἄλλων συναδέλφων του πρὶν λίγους μῆνες) ἀλλὰ καὶ ἁπλῶν ἀνθρώπων.
Ἱερές κι ἅγιες ἡμέρες ἤ Ξεχωριστοί Ἄνθρωποι;
Θὰ μποροῦσα, μέσα σὲ ὅλην αὐτὴν τὴν βία ποὺ ὅλοι μας ὑπομένουμε καὶ καθημερινῶς ἀναγνωρίζουμε στὸν κόσμο μας, νὰ πῶ πὼς τὰ μνημόνια, ἡ φτώχεια καὶ ἡ ἀνέχεια ἔχουν θάψει γιὰ πάντα τὴν Ἀνθρωπιά μας. Θὰ μποροῦσα, ἀλλὰ δὲν θὰ τὸ πῶ, εἰδικῶς αὐτὲς τὶς ἡμέρες, πού, σὰν θεατής, ἀντιλαμβάνομαι ἕναν ἄλλον κόσμο, πίσω ἀπὸ … Συνέχεια
Ψευδολογίες γύρω ἀπὸ τὸ ποιοὶ (καὶ πῶς) ἄρχουν
Παραμένουμε, παρὰ τὰ ὅποια μας βήματα, σὲ μεγάλον βαθμὸ ἀπολύτως πλανεμένοι ἀναφορικῶς μὲ βασικὲς ἔννοιες καί, κυρίως, μὲ βασικὲς πολιτικὲς ἔννοιες. Θεωροῦμε, ἐφ΄ ὅσον ἔτσι μᾶς ἔχουν ἐκπαιδεύση νὰ πιστεύουμε πὼς ἡ ἀριστοκρατία, γιὰ παράδειγμα, ἀναφέρεται στὴν ἄρχουσα τάξιν καί, φυσικά, σὲ ἐκείνους ποὺ ἐκτὸς ἀπὸτὸ νὰ διοικοῦν, γνωρίζουν θαυμάσια καὶ σταθερὰ νὰ τὰ ἁρπάζουν. … Συνέχεια