Κάτι συμβαίνει κι ὅλα, ξανά, ἀπὸ τὴν ἀρχὴ ξεκινοῦν. Δὲν ὑπάρχει στὴν ζωή μας τέλος, ἀλλὰ ἀλλαγὴ πορείας, πλεύσεως καὶ σκοποῦ. Δὲν ὑπάρχει κύκλος ποὺ κλείνει ἀλλὰ ἐξέλιξις.
Ἡ φιλία εἶναι προσφορὰ ἀλλὰ καὶ …ἀποδοχή!!!
Ζοῦμε σὲ ἐποχὴ ποὺ πολλοὶ ἄνθρωποι πηγαίνουν στοὺς ψυχοθεραπευτές, ἀλλὰ αὐτὸ ποὺ ἀληθινὰ ἀναζητοῦν εἶναι κάποιον νὰ τοὺς ἀκούσῃ καὶ ἔτσι πληρώνουν τὴν φιλία μὲ τὴν ὥρα.
Δὲν κρύβεται μόνον ὁ πόνος σὲ ἕνα Τέλος…
Ἀλλὰ καὶ …ἐλπίς!!!
Ὑπὲρ τοῦ Ὅλου
Ἀπὸ τὴν πρώτη μας ἀνάσα παραμένουμε κύτταρα ἑνὸς εὑρυτέρου ὀργανισμοῦ. Ἔργο μας, συνειδητὸ ἤ μή, ἀλλὰ πάντα ἰσόβιον, εἶναι τὸ νὰ ἐργαζόμεθα διαρκῶς γιὰ νὰ ἐπιβιώσῃ αὐτὸς ὁ ὀργανισμός, μὲ ὅσο τὸ δυνατὸν καλλιτέρα ὑγεία. Ἐὰν ὅμως, γιὰ κάποιον λόγο, αὐτὸς ὀ ὀργανισμὸς ἔχει δηλητηριασθῆ ἢ μεταλλαχθῆ, τότε ἢ ποὺ θὰ πεθάνουμε μαζύ του ἢ … Συνέχεια
Ἡ «θυσία» μας γιὰ τοὺς ἄλλους ΔΕΝ εἶναι προσφορά.
Ἀκούω παρὰ πολλοὺς ἀνθρώπους νὰ λὲν ὅτι ζοῦν σὲ μιὰ ζωὴ ποὺ δὲν τοὺς ἀρέσει, ἀλλὰ τὸ κάνουν γιὰ τὰ παιδιά τους, γιὰ τοὺς γονεῖς τους καὶ γενικὰ γιὰ τοὺς ἄλλους. Ὁ ῥόλος τοῦ μάρτυρος φυσικὰ πάντα ἀπονέμεται ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς ἰδίους.
