Πραγματικότης καὶ ψευδαισθήσεις.

 

Διαβάζοντας τις απεγνωσμένες κραυγές όλων των ανθρώπων που πίσω από τα blogs τους προσπαθούν να αφυπνίσουν σε όλο τον πλανήτη, αλλά και στην Ελλάδα για το τί πραγματικά συμβαίνει, για το τι πραγματικά πάει να επιτελεστεί μέσω της λεγόμενης Νέας Τάξης Πραγμάτων, η ανταπόκριση είναι πολύ μικρή στο μεγαλύτερο τμήμα του πληθυσμού.Ακόμα και στην Ελλάδα με την εμφανή επίδραση των μέτρων του μνημονίου Ι, ΙΙ, ΙΙΙ κοκ, με την κραυγαλέα αντισυνταγματική εκτροπή που συντελείται με τη βοήθεια όλων των κομμάτων, με το ξεπούλημα εθνικής κυριαρχίας, εργατικών  δικαιωμάτων, προσωπικής ελευθερίας , οικονομικής εξαθλίωσης η αντίδραση είναι υποτονική.Παρόλα τα συλλαλητήρια , τις συγκεντρώσεις των πλατειών, τις μεμονωμένες φωνές που έχουν κλείσει από την πολλή ένταση σε ώτα μη ακουόντων , η συνεχιζόμενη θερινή ραστώνη , έχει αμβλύνει κάθε κοινωνικό ανακλαστικό.Υπάρχουν σοβαροί λόγοι γιαυτό; Συνέχεια

Γεμίζοντας τὰ κενά.


Ο πατέρας γέμισε μπροστά στα δύο του παιδιά ένα βάζο με πέτρες.

Tα παιδιά του, τον κοιτούσαν με απορία. Όταν το βάζο δεν χωρούσε άλλο, ρώτησε: «Είναι γεμάτο το βάζο;» και τα παιδιά απάντησαν: «Ναι, είναι γεμάτο».
Αυτός πήρε ένα σακουλάκι με μικρά βοτσαλάκια και άρχισε να γεμίζει το βάζο, το κούνησε λίγο και τα βοτσαλάκια κύλησαν και γέμισαν τα κενά μεταξύ των πετρών. Όταν το βάζο δεν χωρούσε άλλο, ρώτησε: «Είναι γεμάτο το βάζο;» τα παιδιά απάντησαν: «Ναι, είναι γεμάτο».
Αυτός τότε, πήρε ένα σακουλάκι με άμμο και άρχισε να τον αδειάζει μέσα στο βάζο. Η άμμος χύθηκε και γέμισε όλα τα Συνέχεια

Γιατί ἄν τί κι ὄχι ἀντί;

Γιατί;
Ὄχι, δὲν θέλω νὰ τυραννήσω κάποιους.
Τὸ μόνον ποὺ θέλω εἶναι νὰ μάθω!!! Μόνον νὰ μάθω!

Οἱ παπποῦδες μας κάποτε, πολὺ κάποτε, ἔγραφαν μὲ κεφαλαῖα. 
Γιατί ἔγραφαν ἔτσι; Πῶς κατάφερναν καί διάβαζαν τά σημεῖα στίξεως, τά πνεύματα καί τούς τόνους; Γιατί ἐμεῖς ὅταν βλέπουμε κάτι σάν αὐτό:

Συνέχεια

Ἡ παραδοχὴ τῆς ἀγνοίας εἶναι τὸ πρῶτο βῆμα γιὰ τὴν γνώσι…

Ὅταν εἶσαι ἕτοιμος νὰ μάθῃς κάτι, τότε ἐμφανίζεται ὁ κατάλληλος δάσκαλος στὸν δρόμο σου.
Μπορεῖ νὰ εἶναι ἕνα βιβλίο ἤ ἕνα παιδὶ ποὺ κλαίει ἤ ἕνας ἄντρας ποὺ γελᾶ…
Τὸ ὅ,τι δήποτε μπορεῖ νὰ εἶναι…

Ὅταν ὅμως εἶσαι ἔτοιμος γιὰ τὴν βαθειά, τὴν συνειδητὴ γνώσι, τότε ὁ δάσκαλος εἶναι ἐπίσης συνειδητός. Δὲν εἶναι τυχαῖος. Δὲν εἶναι ἀποσπασματικός. Δὲν χάνεται ἀφήνοντας στὴν τύχη τὴν γνώσι… Εἶναι ἐκεῖ σὲ κάθε σου βῆμα καὶ στέκεται πλάι σου. Σὲ σπρώχνει, σὲ ἀφήνει νὰ κάνῃς ἕνα βῆμα, περιμένει… μαθαίνει κι αὐτός…

Συνέχεια

Τὸ μεγαλύτερο ἀπὸ τὰ ἔξοδά μας εἶναι ὁ χρόνος.

Τὸ μεγαλύτερο ἀπὸ τὰ ἔξοδά μας εἶναι ὁ Χρόνος…
Καταναλώνουμε τόσο πολὺ χρόνο… γιὰ νὰ ἔχουμε τόσο πολὺ Τίποτα… Συνέχεια